Pipavav.....

Ο λόγος για τον οποίο βρίσκομαι στην Ινδία
(όχι για να κατασκευάσω υδραγωγεία αλλά για να βλέπω τον γερανό να σηκώνει τους χιλιάδες τόνους λαμαρίνας, δημιουργώντας ενα ολοκαίνουργιο πλοίο)

Η εξέλιξη της γεωργίας μεσα απο το παράθυρο (όχι του χρόνου) αλλά του ξενοδοχείου

Εν αρχή ήταν η τσάπα

Στην συνέχεια εφευρέθηκε το άροτρο.

Ενώ μετά την βιομηχανική επανάσταση επικράτησε το τρακτέρ.

Lion Lords

Εάν ποτέ βρεθείτε για οποιονδήποτε λόγο στην πόλη Rajula* της Ινδίας τότε σας συνιστώ μόνο ένα ξενοδοχείο.

Το Lion Lords.

(Το παραπάνω δεν αποτελεί γκρίζα διαφήμιση, κανονική είναι, και μου χάρισαν μια ημέρα δωρεάν internet κόστους 15 Ευρώ και μια σοκολάτα από το mini bar που ξέρουν ότι μου αρέσει, εάν έγραφα ένα καλό λόγο στο blog μου)

Εάν δεν θέλετε να με ακούσετε, δικό σας πρόβλημα, πάντα υπάρχουν και άλλα ξενοδοχεία στην περιοχή όπως π.χ. αυτό:

Ξενοδοχείο "Λευκό Ρόδο"

Η θέα από το δωμάτιο σας θα είναι καταπληκτική αλλά εξαρτάται και από την μεριά που διαλέξατε δωμάτιο. Εάν ζητήσετε στην βόρεια πλευρά τότε η θέα σας θα είναι χωράφια. Εάν διαλέξετε δωμάτιο στα νότια η θέα σας θα είναι πάλι χωράφια.  Χωράφια λοιπόν και αγρότες που  μας κάνουν να νοιώσουμε πιο κοντά στην φύση, από την οποία έχουμε αποξενωθεί, ενώ το ποτάμι λίγο πιο δίπλα μας θυμίζει τον κύκλο του νερού που ταυτόχρονα είναι και κύκλος της ζωής...

Στο περίβολο του ξενοδοχείου υπάρχει και πισίνα στην οποία μπορούμε να κάνουμε μπάνιο υπό τους πολύχρωμους ήχους των τρακτέρ στο διπλανό χωράφι ενώ ερχόμαστε σχεδόν σε επαφή με τα ζώα της φύσης, τα βόδια και τις αγελάδες που τόσο πολύ τιμούνται σε αυτά τα χώματα.

Η πισινα. (Εαν είχε νερό θα ήταν ακόμα καλύτερα) 

Την πισίνα μπορεί κανείς να την απολαμβάνει φέρνοντας στο νου του εικόνες από γυναίκες διπλανών χωριών που κουβαλάνε στο κεφάλι τους τα δοχεία με το νερό για το μεσημεριανό φαγητό που έχουν συλλέξει από ένα πηγάδι, ενώ ο ίδιος το σπαταλάει άσκοπα για την ευχαρίστηση του.

Από την άλλη πλευρά στον κήπο μπορεί κανείς να απολαύσει έναν βραδινό περίπατο μόνο που συνίσταται να έχει πασαλειφθεί όλος με αντικουνουπικό για να μην χαλάσει η βόλτα από τα μικρά αυτά ιπτάμενα έντομα.

Η θέα βόρεια

Η θέα ανατολικά

Η θέα νότια

Η θέα δυτικά.

*Rajula. Πόλη της επαρχίας Gujarat στα δυτικά της Ινδίας, και το σπίτι μου για τον επόμενο χρόνο.

First Picture of True India

Mumbai Domestic Airport

Πριν περάσω με επιτυχία τον έλεγχο χειραποσκευών πρόλαβα να δω παντού στρατιώτες, να γυρίζουν με παρατεταμένα όπλα έτοιμοι να πυροβολήσουν σε κάθε ύποπτη κίνηση χωρίς να ρωτήσουν. Μετά την τρομοκρατική επίθεση του 2008 σε κεντρικό ξενοδοχείο της Βομβάης και τον θάνατο 101 ανθρώπων, σίγουρα τα μέτρα ασφαλείας θα έπρεπε να ηταν αυξημένα....

Η φωτογραφία δεν τραβήχτηκε για την πρόσοψη της τουαλέτας στο εσωτερικό αεροδρόμιο της Βομβάης αλλά για τον στρατιώτη στην άκρη αυτής.

Έχοντας 3 ώρες ελεύθερες πριν την πτήση και μην έχοντας όρεξη να διαβάσω κανένα απο τα βιβλία που είχα μαζι μου, κάθισα μπροστά σε μια τηλεόραση όπου έπαιζε το Ινδικό CNN. Ενώ στην αρχή οι ειδήσεις ήταν σοβαρές στην πορεία άρχισα να αισθάνομαι οτι η ποιότητα τους πέφτει.

Ένας απο τους υπότιτλους που πέρασε στο κάτω μέρος της οθόνης ηταν ο εξης:

"Νέο βιβλίο υποστηρίζει πως στα νιατα του ο Μαχατμα Γκαντι ηταν Αμφισεξουαλικός και Ρατσιστής"

"Το μανιφέστο ενός κόμματις υποστηρίζει πως εαν κερδίσει τις εκλογές θα προσφέρει δωρέαν ρυζι και Laptop"

Ενώ το αποκορύφωμα ήταν οταν η παρουσιάστρια φώναζε "go rain go", όταν έπαιξε το δελτίο καιρού που προέβλεπε βροχές στην τοποθεσία που θα διεξάγοταν ο αγώνας μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν για τα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κρίκετ. (το οποιο παρεπιπτώντος κατέκτησε η Ινδία νικώντας στον τελικό την Σρι Λανκα σε εναν αγώνα που διάρκεσε μόνο 9:30 ωρες, και έκτοτε τον παίζει κάθε εβδομάδα τουλάχιστον ενα καναλί σε επανάληψη...)

Μετά απο τα παράλογα που δεν θυμάμαι εαν πραγματικά παίχτηκαν στην τηλεόραση ή τα φαντάστηκα μέσα από την έλλειψη ύπνου και κούρασης λόγω της μεγάλης πτήσης ήρθε η ώρα να βρεθώ στην ουρά για το αεροπλάνο. Φυσούνες εννοείται πως δεν υπήρχαν, αλλα όλοι ταξιδιώτες για όλους τους προορισμους διέρχονταν από την ιδια πύλη.  Εκεί σταματούσαν οι γκαζωμένοι οδηγοί λεωφορείων που απέφευγαν με δεξιοτεχνεία τα υπόλοιπα οχήματα όπως τρακτέρ (!!!) και βυτιοφόρα καθώς και έναν κώνο που ήταν τοποθετημένος μπροστά από μια βαθιά λακούβα, και επιβίβαζαν τους ταξιδιώτες οι οποίοι ρωτούσαν ο ένας τον άλλον για  την κατεύθυνση του, ενω σε κάποιες περιπτώσεις βοηθούσε και ο ίδιος ο οδηγός. 

Το αεροπλάνο ηταν ενα μικρό ελικοφόρο απο αυτά πετανε σε χαμηλό ύψος, κουνάνε αρκετά ενω πέφτουν ακόμα πιο εύκολα. Ένας λόγος παραπάνω να φοβαμαι ηταν οτι πρωτη φορα ακουγα την Jet Airways. Τελικα αποδείχτηκε αρκετα καλή, ίσως επειδή κοιμήθηκα μόλις μπηκα στο αεροπλάνο και ξυπνησα πανω απο μια λιμνοθάλασσα  λιγο πριν προσγειωθούμε.

Πάντως μπαίνοντας μέσα δεν ενιωσα την ζεστη που περίμενα, το αντιθετο μαλιστα λειτουργούσε κλιματισμός. Μα οι κινητήρες δεν ηταν ακόμα σε λειτουργία αρα απο που ερχόταν αυτός ο αέρας? Οι προνοητικοί Ινδοί  βρηκαν λυση καισ ε αυτο το πρόβλημα στο πρόβλημα με την εγκατασταση εξωτερικων μοναδων ψυξης πριν την εκκινηση των κινητήρων. Οι μονάδες αυτές μετακινούνται με την βοήθεια εκείνων των τρακτέρ

 Και επιτέλους μετά απο μιας ωρα πτηση και αφου ειδα και για λιγο την Βομβαη απο ψηλά προσγειώθηκα στην Bhavnagar πολη της επαρχίας Gujarat στα δυτικά της Ινδίας.

Σε ένα αεροδρόμιο που πραγματοποιείται μια πτήση την ημέρα προφανώς και η άφιξη του αεροπλάνου ηταν γεγονός. Άντι να μας δώσουν τις 10 βαλίτσες όλες και όλες στο χέρι (οι 2 ήταν δικές μου) εκκίνησαν τον κυλιόμενο διαδρομο ισως για να δειξουν οτι δεν εχουν σε τιποτα να ζηλεψουν απο τα αλλα αεροδρόμια, ενω οι ταξιτζήδες είχαν μπει στην αίθουσα με τις αποσκευές έτοιμοι να βοηθήσουν τον επόμενο τους πελάτη.

Ακόμα όμως είχα 3 ώρες ταξίδι με το αυτοκίνητο για να φτάσω στο τελικό μου προορισμό. Η πραγματική Ινδία βρίσκεται μόλις διαβείς την πύλη του αεροδρομίου.....

Arrival in Mumbai.

Φτάνοντας στο διεθνές αεροδρόμιο της Βομβάης η πρώτη κρυμμένη εικόνα που μπορεί να αντικρίσει κανείς είναι μια ταμπέλα που αποτρέπει τους υπαλλήλους του αεροδρομίου απο το να φτύνουν !!!!

Ο διαδρομος απο την φυσούνα στην αίθουσα του immigratio είναι σε όλα τα αεροδρόμια του κόσμου ιδαίτερα προσεγμένη καθώς εκει γίνονται τα πρώτα βήματα του νεοεισελθόντα τουρίστα στην χώρα. Αυτός ο διάδρομος της  Βομβάης δεν με εντυπωσίασε ιδαίτερα αλλα αυτο που μου έμεινε ήταν μια εικόνα που θα έβλεπα αρκετά συχνά σε ολα τα κτήρια της Ινδίας.

Καθως τα περισσότερα απο αυτά ηταν παλιά δεν μπορούσε να εγκατασταθεί κεντρικός κλιματισμός και ετσι εγκατασταθηκαν μοναδες ψυξης που παλευουν να κρυωσουν λιγο την ατμόσφαιρα ακόμα και στις 2 τα ξημερώματα....

Immigration Office.

Απο εκεί και αφου παρέλαβα σπασμένες τις 2 αποσκευές μου (δεν φταίνε οι Ινδοί, αυτό μου εχει συμβεί σε καθε χωρα που επισκέπτηκα μέχρι σήμερα) προχώρησα προς την έξοδο όπου θα με συναντούσαν οι υπεύθυνοι για να με οδηγήσουν στο εσωτερικό αεροδρόμιο.

3 τα ξημερώματα και η θερμοκρασία είναι άνω των 30 βαθμων Κελσίου, ενω η υγρασία αγγίζει το 80%.

Εξωτερικός περίβολος του αεροδρομίου. Λουλούδια...Να μην ξεχάσω να στείλω λουλούδια....

Μέχρι να διαβώ την πόρτα του διεθνούς αεροδρομίου, πίστευα ότι όλοι οι Ινδοί ξέρουν αγγλικά, άρα το θέμα της επικοινωνίας με τον ντόπιο πληθυσμό ήταν κάτι που δεν θα έπρεπε να με απασχολεί. Όταν συνάντησα τον υπεύθυνο και άρχισα να του μιλάω η μόνη του αντίδραση ήταν να με κοιτάει και μου λέει yes, yes.

"Έπεσα σε γλωσσομαθή σκέφτηκα". Που να ήξερα πως κανένας δεν θα μιλούσε αγγλικά στην επαρχία που ηταν ο τελικός μου προορισμός.

Απο την νυχτερινή μου βόλτα στην Βομβάη δεν συγκράτησα και πολλά πράγματα παρά μόνο τα συνεχή κορναρίσματα και τα φώτα των αυτοκινήτων τα οποία ηταν μονίμως στην θέση πορείας.

Φτάνοντας στο εσωτερικό αεροδρόμιο οι 2 Ινδοί που με συνόδευαν με παράτησαν και έμεινα να σπρώχνω μόνος μου τις βαλίτσες. Ευτυχώς εκεί βρέθηκε ενας υπάλληλος του αεροδρομίου που με βοήθηκε παίρνοντας τες όλες πάνω του μέχρι το ταμείο όπου θα εκδίδοταν το εισιτήριο της εσωτερικής πτήσης. Εννοείται πως δεν το έκανε για την καλή του την καρδιά αλλά θα περιμένε μια μικρή ανταμοιβή απο εμένα. Μικρή όμως...

Είχα στο πορτοφόλι 5 Ευρώ και για να τον ευχαριστήσω του τα δίνω. Μόλις τα βλέπει τα κοιτάει με περιφρόνηση και μου λέει: "Only 5?, No 20Euros."

Τον κοίταξα με απορία για την αγένια του, αλλα αυτός επέμενε. Του είπα οτι δεν εχω άλλα. Μου λέει τότε: "10 Euros, only 10 Euros". Εάν είχα θα του τα εδινα για να τον ξεφορτωθώ. Ευτυχώς δεν είχα.

"Dollars, do you have dollars?"

"No i do not have", και πάω προς το μερος του ελεγχου των χειραποσκευών.

"No more,?", Οχι ηταν η απάντηση μου και βλέποντας πως όντως δεν είχα με άφησε για να πάει να βρει άλλο θύμα.

Η προτροπή των αρχών της Ινδίας για κάποιους απο τους πολίτες τους...

Φαρμακείο...

Πριν φύγω για Ινδία, επισκέπτηκα εναν γιατρό με ειδικότητα ταξιδιωτικης ιατρικής για να εμβολιαστώ και να λάβω καποιες πληροφορίες και συμβουλές.

Το αποτέλεσμα ήταν να κάνω τα παρακάτω εμβόλια:

• Τυφοειδης πυρετός
• Ηπατιτιδα Α
• Αντιτετανικο, και κατι αλλα ψιλά

Εκτός απο όλα αυτά επρεπε να έχω μαζί μου και όλα τα παρακάτω φάρμακα...

Αναλυτικά:

Ελονοσία, Διάρροια, Ηλεκτρολύτες, παυσίπονα, φαρμακο για αλλεργία, ασβέστιο σε χάπια, αντιηλιακά και προφυλακτικά (ισως το πιο άχρηστο βάρος που κουβάλησα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις...., εχει και 3 δωρο)

Εχω ηδη ξεχασει τι πρεπει να κανω με καθε ενα απο τα παραπάνω και σε ποια αρρώστια να χρησιμοποιήσω ποιό....