Diu, ένας μικρός παράδεισος.

(και το μόνο μέρος που δεν έχει τόσες αγελάδες…)

60 χιλιόμετρα από την Pipavav και το σπίτι μου, υπάρχει το Diu., Είναι ένα μακρόστενο νησάκι επιφανειας μόλις 40 τετ. χμ. όπου χωρίζεται από την στεριά με ένα στενό λασπώδες κανάλι. Για 424 χρόνια αυτό το νησί ήταν αποικία των Πορτογάλων οι οποίοι το απόσπασαν από τους Τούρκους το 1535 και το χρησιμοποίησαν σαν λιμάνι για εμπορικές σχέσεις με την Ινδία και για εξαγωγή προϊόντων. Η θέση του είναι στρατηγικής σημασίας καθώς βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο της τεράστιας χερσονήσου Saurashtra του Gujarat.

Το 1961 καθώς η Πορτογαλική επιρροή εξασθενούσε μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, η Ινδία ζήτησε να της παραδοθούν τα εδάφη που κατείχε η πρώτη στην Ινδική χερσόνησο. Όταν οι Πορτογάλοι αρνήθηκαν κηρύχτηκε πόλεμος ο οποίος κράτησε μόνο 2 ημέρες και έληξε με την συνθηκολόγηση των ντόπιων Πορτογάλων και την απόσυρση τους από τις αποικίες της Ινδίας.

Οι Ινδοί είχαν καταφέρει να κερδίζουν την ανεξαρτησία τους από τους Άγγλους χωρίς την χρήση όπλων. Θα μπορούσαν να πετύχουν το ίδιο και με τους Πορτογάλους αλλά η υπομονή τους είχε εξαντληθεί. Μια από τις καλύτερες ατάκες που ειπώθηκαν εκείνο το διάστημα ήταν του Αμερικανού προέδρου Kennedy προς τον Ινδό Πρέσβη.

 “You spend the last fifteen years preaching morality to us, and then you go ahead and act the way any normal country would behave.... People are saying, the preacher has been caught coming out of the brothel”

Οι σύγχρονοι Ινδοί ακόμα πιστεύουν πως η εκδίωξη των Πορτογάλων έγινε ειρηνικά. Το άλλοθι τους είναι πως ο πόλεμος αυτός των 2 ημερών και των 60 νεκρών μόνο ως πταίσμα μπορεί να χαρακτηριστεί μπροστά σε αντίστοιχους πολέμους άλλων λαών.

Ευτυχώς που σε 50 χρόνια οι Ινδοί δεν κατέστρεψαν ολοκληρωτικά ότι έχτιζαν οι Πορτογάλοι επί 424. Εγώ πάντως εάν ήμουν Πορτογάλος και ερχόμουν στο Diu θα έκλαιγα.

Η πύλη που χωρίζει την Ινδία από τον παράδεισο.

Το Diu όσο ηταν υπο Πορτογαλικη αποικία δεν ενωνόταν με την στεριά. Μετα την προσαρτηση του οι Ινδοί εχτισαν 2 γεφυρες καθως και την παραπάνω πύλη.  

Τι ωραία που θα ήταν εάν οι Πορτογάλοι ήταν ακόμα εδώ. Με το διαβατήριο μου θα βρισκόμουν σε έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μερικά μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι μου.

Το φρούριο.

Χτισμένο το 1535 είναι το σημαντικότερο κτίσμα που άφησαν πίσω τους οι Πορτογάλοι. Κανόνια που χυτεύτηκαν το 1600 είναι ακόμα τοποθετημένα στις αρχικές τους θέσεις, αλλά δεν βοήθησαν καθόλου στην άμυνα της πόλης κατά την πολιορκία του 1961. Στο φρούριο υπάρχουν αμέτρητες εκκλησίες, σε κάθε γωνιά του. Λογικό. Το νησί βρίσκεται στην μέση του πουθενά και ο καυτός ήλιος του Gujarat δεν αφήνει πολλά περιθώρια για καινοτομίες. Κάθε διοικητής που περνούσε από το μέρος ήθελε να αφήσει ένα κληροδότημα στους απογόνους του για να τον θυμούνται αλλά και για εξασφαλίσει μια θέση στον Παράδεισο. Το μόνο που μπορούσε να χτίσει για να πετύχει και τους 2 στόχους ήταν μια εκκλησία η ενα παρεκκλήσι.

Η θεα της γυρω περιοχής. Δεν ξέρω πως έβλεπαν οι Πορτογάλοι στρατηγοί αυτό το μέρος. Σαν δυσμενή μετάθεση ή σαν εξωτικό μέρος διακοπών.

Τα τεράστια μεσαιωνικά τείχη και η τάφρος στην εξωτερικη πλευρά του φρούριου που απέτρεπαν τους εχθρούς απο την προσέγγιση.

Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή. Αυτό το μέρος του φρουρίου ήταν η παλιά φυλακή επί πορτογαλικής αποικιοκρατίας. Όταν η πόλη άλλαξε χέρια οι Ινδοί σκέφτηκαν, Γιατί να ξοδευόμαστε και να χτίζουμε καινούργια φυλακή αφού έχουμε μια έτοιμη? Έτσι λοιπόν χρησιμοποιούν ένα μέρος του ιστορικού φρουρίου σαν τοπική φυλακή όπου οι κρατούμενοι είναι μάλλον αυτοί που παραβίασαν τον αντί-αλκοολικό κώδικα.

Τουλάχιστον οι κρατούμενοι βλέπουν κόσμο στο προαύλιο, και μπορεί να αισθάνονται λίγο ιδιαίτεροι ότι ζουν σε ένα ιστορικό κτήριο.  Εντάξει δεν είναι και ο Πύργος του Λονδίνου, αλλά παραμένει ένα φρούριο. (Η φυλακη ειναι το λευκό κτίριο)

Το καραβάκι στο βάθος δεν θα είχε καμία ελπίδα εάν οι Πορτογάλοι ήταν ακόμα στην περιοχή.

Τίποτα δεν μένει όρθιο για πάντα., Τα κύματα του Ινδικού ωκεανού τρώνε σιγά σιγά τον βράχο κάτω από το φρούριο που στέκει αγέρωχο για 4 αιώνες. Θα τα καταφέρει για άλλους 4?

Η μόνη καλλιτεχνική πινελιά που πρόσθεσαν οι Ινδοί μετά την προσάρτηση ήταν ο φάρος. Με 2 ρούπιες μπορείς να ανέβεις στο μπαλκόνι και να θαυμάσεις την θεά του Diu από ψηλά.

Εκκλησίες

Σε μια εικόνα 4 εκκλησίες και παρεκκλήσια. Άμα ζεις αποκλεισμένος σε ένα νησάκι επί 4 αιώνες εκκλησίες θα χτίσεις. Μια μεγάλη, μια μικρότερη μια μεσαία, ανάλογα με το budget της κάθε εποχής.

Η εκκλησίας της Αμώμου Συλλήψεως (Church of Immaculate Conception). Διαβάζοντας θεολογικά βιβλία, ενημερώθηκα πως εμείς οι Ορθόδοξοι δεν πιστεύουμε στην άμωμο σύλληψη (την εξαίρεση της Παναγίας από την κηλίδα του προπατορικού αμαρτήματος). Από όλες τις γιορτές, τα γεγονότα, τους αγίους της πανάρχαιας και μεγαλοπρεπούς θρησκείας μας έπρεπε οι Πορτογάλοι να διαλέξουν την Άμωμο Σύλληψη? Χάθηκε να την αφιερώσουν στον Άγιο Χριστόφορο για να μπορώ να πηγαίνω να προσεύχομαι απερίσπαστος?

Άλλη μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Θωμά. Η συγκεκριμένη έχει μετατραπεί σε μουσείο που λειτούργει από τις 9 έως τις 9. Όταν πήγα εγώ ήταν κλειστό. Καμία έκπληξη. Οι Πορτογάλοι εκδιώχτηκαν 50 χρόνια πριν. Πλέον οι Ινδοί εξουσιάζουν…

Η Αγία Τερέζα σκαλισμένη πάνω σε μια πύλη. Πόσα χρόνια από την στιγμή που σκαλίστηκε να αντικρίζει την ίδια περιοχή?

Ποτο απαγόρευση.

Η  κατανάλωση ποτών στο Gujarat απαγορεύεται για νόμου. Το Diu όταν προσαρτήθηκε στην Ινδία δεν ενώθηκε με το Gujarat αλλά μαζί με μια άλλη Πορτογαλική αποικία από την άλλη πλευρά του κόλπου, το Daman δημιούργησαν μια νέα επαρχία με δικούς τους νόμους. Ανάμεσα τους είναι πως η πώληση και κατανάλωση πότου επιτρέπεται. Όλοι οι μπεκρήδες του Gujarat μαζεύονται τα σαββατοκύριακα στο Diu και μεθάνε ως τελικής πτώσης. Η εξαγωγή ποτών από το Diu στο Gujarat είναι επίσης απαγορευμένη και έξω από τα σύνορα υπάρχει αστυνομία που ελέγχει εξονυχιστικά όλα τα οχήματα για λαθρεμπόριο αλκοολούχων ποτών. Η ποινή για τους παραβάτες είναι μερικά σωματικά χτυπήματα και δωρεάν διαμονή στο φρούριο του Diu, όχι δυστυχώς στο τουριστικό κομμάτι αλλά στις φυλακές.

Μαγαζιά τρύπες σαν και αυτά κάνουν χρυσές δουλειές. Το πλησιέστερο μέρος για να αγοράσει κάποιος νόμιμα αλκοόλ είναι τουλάχιστον 500 χιλιόμετρα μακριά.

Ρατσισμός...


Beaches.

Οι περισσότεροι ξένοι έχουν ακουστά από την Ινδία την παραλία της Goa. (επίσης πρώην πορτογαλική αποικία) Εδώ δεν είναι η Goa είναι η Nagoa. Περικυκλωμένο από πολυτελή ξενοδοχεία και μπαρ είναι μια ευχάριστη απόδραση από την καθημερινότητα των αγελάδων, και σκουπιδιών.

Ahmedabad, The desirable capital...

Βρίσκομαι πάνω από ένα μήνα στην Ινδία και η μεγαλύτερη πόλη που επισκέφτηκα ηταν η Rajula που είχε 30000 κατοίκους (δηλαδή χωριό για την Ινδία), και ούτε ένα supermarket.  Η ανάγκη να αγοράσω μερικά προϊόντα του έντονα δοκιμαζόμενου αλλα δυστυχώς κυρίαρχου δυτικού πολιτισμού ήταν αναγκαία. Η μεγαλύτερη πόλη στο Gujarat είναι η Ahmedabad, όπου ζουν 4 εκατομμύρια ψυχές, όχι ευτυχώς ο ένας πάνω στο άλλον, καθώς καταλαμβάνει μεγάλη έκταση στις όχθες ενός ποταμού. Κάποτε αυτή ήταν η πρωτεύουσα της επαρχίας. Ξαφνικά μια μέρα γύρω στο 1970 κάποιος πρότεινε να χτιστεί μια πόλη από το μηδέν μερικά χιλιόμετρα παραδίπλα η οποία να γίνει η πρωτεύουσα της επαρχίας. Έτσι και έγινε. Η Ghandinagar είναι μια τεχνιτή πόλη δημιουργημένη μόνο για τον ρόλο της πρωτεύουσας χωρίς να εχει ούτε ιστορία, ούτε "ειδικό βάρος", ενώ η Ahmedabad έχει απομείνει με τον τίτλο οικονομική πρωτεύουσα. Τα 4 εκατομμύρια των κατοίκων της είναι οι πιο τυχεροί στην επαρχία καθώς  αυτή η πόλη μοιάζει να έχει όλα τα καλά του κόσμου.

Εμπορικά κέντρα, μουσεία, πανεπιστήμια, ινδουιστικούς και βουδιστικούς ναούς, τζαμιά, ουρανοξύστες, πύργους, υδραγωγεία, ποτάμι, λίμνες, ξενοδοχεία, και δεν έχει αγελάδες, γουρούνια και αλλά ζώα να τριγυρίζουν ανάμεσα στα πόδια των πολιτών.

Αλλά έχει μόνο ένα κακό. Απέχει 6 ώρες με το αυτοκίνητο από το σπίτι μου. Στην Κορέα η μεγαλύτερη χρονική διάρκεια ταξιδιού όταν ήθελα να πάω από το χωριό μου εως στην Σεούλ που ήταν κοντά στα σύνορα ηταν 4 ώρες με το λεωφορείο. Αυτές οι 4 ώρες αντιστοιχούσαν  σε απόσταση από την μια άκρη της χώρας στην άλλη. Στην Ινδία χρειάστηκα 6 ώρες για να πάω από την άκρη στο κέντρο όχι της χώρας αλλά της επαρχίας.

Και χρειάζομαι άλλα 932 χιλιόμετρα (μεταφρασμένα σε πάνω από 15 ώρες δρόμο) για να φτάσω στο Δελχί.

Βέβαια 6 ώρες διαδρομή στην Ινδία χωρίς ενδιαφέρουσες φωτογραφίες δεν γίνεται.

Έτσι λοιπόν είδα:

 1) Ένα καταπληκτικό σύμπλεγμα ινδουιστικών ναών με σπηλιές όπου ζούσαν βουδιστές μοναχοί που λέγεται Tajala, στο οποίο πρέπει να πάω.

2) Αντιλόπες σε ένα εθνικό πάρκο.

3) Έναν μικρό ανεμοστρόβιλο στην έρημο.

4) Τον χάρο με τα μάτια μου.

5)Πατέντες. Τι κάνεις όταν σου τελειώσει το πετρέλαιο στο όχημα και είσαι μακριά από βενζινάδικο? Φωνάζεις την express service. Ξανά η ερώτηση. Τι κάνεις όταν σου τελειώσει το πετρέλαιο και είσαι μακριά από σταθμό ανεφοδιασμού ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ.?

Φωνάζεις έναν φίλο σου να σε σπρώξει με το πόδι!!!!!!!

 Και μετά το περιπετειώδες ταξίδι εφτασα επιτέλους στον πολυπόθητο παράδεισο του καταναλωτισμού.

Εμπορικό κέντρο Himalaya. Η αναμονή ενός μηνα εφτασε στο τέλος της.

Πολιτισμός σημαίνει πολυκαταστήματα, ψώνια, κατανάλωση, ξόδεμα χρημάτων και…

Φυσικά McDonald’s. Η σφαγή βοοειδών για τροφή ανθρώπων αλλά και η κατανάλωση τους έστω και εάν είναι εισαγόμενα είναι γνωστό ότι απαγορεύεται στην Ινδία. Τι θα έκαναν τα McDonalds από την στιγμή που δεν μπορούν να πουλήσουν  το διάσημο big mac τους? Απλά έπρεπε να μετατραπούν σε KFC.  

(Αφανής λεπτομέρεια. Είμαστε στο Ahmedabad της Ινδίας, και η emirates των ΗΑΕ διαφημίζει καθημερινές πτήσεις από Dubai για Γενεύη. Ουαου…. Κλείνω τώρα το εισιτήριο μου για να πετάξω άμεσα. Η μήπως οι γκουρού των διαφημίσεων ξέρουν κάτι παραπάνω?)

Το μενού περιλαμβάνει μόνο χάμπουργκερ με κοτόπουλο αλλά και το αγαπημένο μας στην Ελλάδα- ειδικά την περίοδο της νηστείας- McΣαρακοστή. Εδώ βέβαια το λένε McVeggie αλλά δεν θα κολλήσουμε στο όνομα.  

Αναφορικα με την δωρεάν κοκα κόλα Προσπάθησα να την κερδίσω καθυστερώντας τους λίγο αλλά δεν τα κατάφερα. Πριν λήξει το λεπτό είχαν ετοιμάσει  είχαν τοποθετήσει τα προϊόντα στον δίσκο και μου τον είχαν δώσει στο χέρι. Στην Ελλάδα αντίστοιχη ιδέα δεν θα είχε καμία ελπίδα. Οι υπάλληλοι θα πρόσφεραν μόνο δωρεάν αναψυκτικά...

Εγώ να δεις πως το αγαπάω….

Εμπορικό κέντρο Acropolis. Τρανταχτή απόδειξη πως ο Μέγας Αλέξανδρος έφτασε εως αυτά τα μέρη.  Μπορεί οι Ινδοί να μην ξέρουν τι είναι η που είναι το  Acropolis αλλά σίγουρα πολλοί θα το προτιμήσουν για τα ψώνια τους.

Ahmedabad. Second Day.

Αφήνοντας πίσω μου τα λάθος διδάγματα του καπιταλισμού και του δυτικού πολιτισμού τα οποία δυστυχώς ακολουθώ, την δεύτερη ημέρα επικεντρώθηκα στα μονοπάτια της ιστορίας, και της χαλιναγώγησης των παθών και των αναγκών μέσα από την ζωη πολύ μεγάλων ανθρώπων.

Η Ahmedabad είναι γνωστή για 2 λόγους. Το ωραίο τζαμί που βρίσκεται στο κέντρο της παλιάς πόλης , και το σπίτι όπου έζησε ο Mahatma Gandhi πριν ξεκινήσει τον αγώνα του εναντίον της Αγγλικής αποικιοκρατίας.

Η πόλη ιδρύθηκε από τον σουλτάνο Ahmet Shah κατά την διάρκεια της ηγεμονίας του στο σουλτανάτο του Gujarat. Η καινούρια πόλη που είχε και το όνομα του έγινε αμέσως πρωτεύουσα του σουλτανάτου και πολύ ωραία αρχιτεκτονικά οικοδομήματα άρχισαν να χτίζονται για να αναδείξουν την ανωτερότητα της τοποθεσίας έναντι όλων των υπόλοιπων. Από τα ομορφότερα που χτίστηκαν εκείνη την εποχή ήταν το Jami Masjid.

Jami  Masjid. Οι μιναρεδες του κατερρευσαν το 1818 απο εναν σεισμό και ποτε δεν ξαναχτιστηκαν. Η οροφή στηρίζεται σε 256 πετρινες κολώνες ενω η ακουστική μεσα στον κτήριο είναι εξαιρετική.

Στο περιβάλλοντα χώρο του τζαμιού βρίσκεται ο τάφος του σουλτάνου και απέναντι χαμένο μέσα στα στενά σοκάκια της πόλης, όπου οι έμποροι πουλάνε τα λιγοστά εμπορεύματα που χωράνε στα μικρά τους καταστήματα βρίσκεται ο τάφος της γυναίκας του.

 

To μαυσωλείο του σουλτάνου Ahmet Shah χτισμένο το 1442.

Ο ταφος του Σουλτάνου ειναι  ακόμα και σημερα ιερός τόπος λατρείας για τους λιγοστούς μουσουλμάνους που έχουν μείνει στην πόλη. Σε άλλη χώρα εαν έμπαινα στο ιερό χώρο θα με δολοφονούσαν. Εδώ ευτυχώς ειναι Ινδία, όπου επικρατεί πραγματική ανεξηθρησκεία.

Ο τάφος της γυναίκας του σουλτάνου. Μέσα στον χώρο, ελλείψη άλλων διαθέσιμων, παιδιά κάνουν τα πρώτα τους βήματα κρατώντας ενα μπαστούνι κρίκετ.

Οι επόμενοι ηγεμόνες της πόλης έχτισαν τείχος γύρω από αυτήν, με 12 πύλες, τρεις σε κάθε σημείο του ορίζοντα. Μεγάλα κομμάτια αυτού του τείχους καθώς και μερικές πύλες σώζονται έως και σήμερα.

Κτήρια που απλά περιμένουν τον επόμενο μικρό η μεγάλο σεισμό για να καταρρεύσουν. Καθώς βρίσκονται στο κέντρο της παλιάς πόλης η ανέγερση ουρανοξυστών είναι είτε απαγορευμένη είτε αποτυχημένη επιχειρηματική ενέργεια.

Το ποτάμι που διασχίζει την πόλη. Από την δυτική πλευρά που είναι η ανεπτυγμένη βρίσκεται η τεράστια αλάνα όπου κατά χιλιάδες νεαρού κόσμου που αντέχει στον δυνατό ήλιο και την ανυπόφορη ζέστη, παίζουν κρίκετ, φιλοδοξώντας να γίνουν οι επόμενοι παγκόσμιοι πρωταθλητές.

Από την ανατολική πλευρά, στην οποία είναι χτισμένη η παλιά πόλη περιτριγυρισμένη από το τείχος, βρίσκονται τα slums που συναντιόνται σε κάθε μεγάλη πόλη της Ινδίας. Εδώ θα γεννηθεί και θα μεγαλώσει άραγε ο επόμενος εκατομμυριούχος?

Ο πύργος σε σχήμα υδραγωγείου όπου δεν κατάφερα να ανέβω. Σε όποια πόλη και εάν έχω βρεθεί στην κόσμο είναι σχεδόν υποχρέωση να ανέβω στον πύργο εάν υπάρχει. Την επόμενη φορά δεν θα μου ξεφύγει.

Αφήνοντας πίσω μου το μουσουλμανικό παρελθόν της πόλης αποφάσισα να βρεθώ πιο κοντά στο σήμερα και σε προβλήματα που ταλαιπώρησαν τον περασμένο αιώνα δεκάδες χώρες του πλανήτη αλλά και την διδαχή της μοναδικής λύσης που δόθηκε απο αυτούς τους ανθρώπους.

Ο Mahatma Gandhi γεννήθηκε στην πόλη του Gujarat, παντρεύτηκε στα 13, πήγε να σπουδάσει στην Αγγλία, ξαναγύρισε στην Ινδία, δεν του άρεσε πήγε για 23 χρόνια στην Νότια Αφρική όπου ήταν μεγαλοδικηγόρος, και όταν πεθύμισε τον τόπο του αποφάσισε να ξαναγυρίσει στην πατρίδα του και να βοηθήσει τους συμπατριώτες του στον υπερπάντων αγώνα για ανεξαρτησία. Το πιο κατάλληλο μέρος για να ξεκινήσει αυτόν τον αγώνα ήταν το Gujarat και συγκεκριμένα η πρωτεύουσα Ahmedabad. Στο σπίτι δίπλα στο ποτάμι έζησε 12 χρόνια (από το 1918 έως το 1930) όπου μάζεψε δίπλα του απλούς ανθρώπους οι οποίοι ήταν οπαδοί της θεωρίας της μη- βίας.

Από αυτό το σπίτι έφυγε το 1930 και αποφάσισε να μην επιστρέψει μέχρι να ανεξαρτητοποιηθεί η Ινδία  από το Ηνωμένο Βασίλειο. Την ανεξαρτησία την κατάφερε αλλά ο δολοφόνος του τον πρόλαβε πριν μπορέσει να χαρεί την πολυπόθητη επισκεψη στον τόπο που γεννήθηκε, ελεύθερο από τους Άγγλους.

Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι.

Το δωμάτιο του Gandhi τα 12 αυτά χρόνια. Το μόνο που έχει μέσα είναι ένα στρώμα, ένα τραπεζάκι και ένα khadi, τροχός για να πλέκει τα παραδοσιακά ρούχα και καταλληλο εργαλείο αυτοσυγκέντρωσης

Άγαλμα του Gandhi στον κήπο του μουσείου δίπλα στο σπίτι.

Once more, so close...

Gujarat has so many places of interest to visit. However i want to go only in one.
Sunday while returning from Ahmedabad i was again so close, but unfortunately i didn't make it.

Next time....

Το Λιοντάρι Dhari Dhari (ημέρα δεύτερη)

Η μέρα ξεκίνησε με την υπόσχεση πως κάποιοι χωρικοί βγήκαν στην αναζήτηση άλλης αγέλης λιονταριών, καθώς το προηγούμενο βράδυ δεν καταφέραμε να τα δούμε καθαρά, και πως εάν τα έβρισκαν θα μας ενημέρωναν. Στο ενδιάμεσο αποφασίσαμε να πάμε σε έναν Ινδουιστικό ναό κοντά  σε ένα φράγμα.

Η είσοδος της πόλης Dhari.

Το φράγμα είναι το υψηλότερο στην επαρχία Gujarat. Συγκλονιστικό.

Η είσοδος του ναού.

Αγάλμα αφιερωμένο σε μια από τις πολλές θέες που λατρεύουν.

Πολύ κοντά στον ναό έχει έναν καταρράκτη και προφανώς όπως και όλα τα νερά σε μια άνυδρη περιοχή, θεωρούνται ευλογημένα και πλήθος κόσμου μαζεύεται για να κάνει μπάνιο, η απλά να βουτήξει τα πόδια του.

Είδα ανθρώπους να περπατάνε 10 χιλιόμετρα κάτω από καυτό ήλιο για να βρεθούν σε αυτό το μέρος, να πάρουν την ευλογία της θεάς να αγγίξουν το ιερό νερό και..

..να φάνε ενα πιάτο φαγητό. Όλοι οι Ινδουιστικοί ναοί προσφέρουν δωρεάν φαγητό στους πιστούς τους σε αντάλλαγμα λίγη ώρα δουλειάς στην κουζίνα. Το μότο τους είναι «αυτός που προσήλθε θα φτιάξει το φαγητό του πιστού που έφτασε πριν από αυτόν και ο επόμενος το δικό του». Εκατοντάδες πιστοί περιμένουν κάτω απο το δέντρο το γεύμα τους.

Τα λιοντάρια δυστυχώς δεν εντοπίστηκαν, οπότε δεν μας έμενε κάτι διαφορετικό από το ταξίδι της επιστροφής.

Τέλος... (και για αυτην την εβδομάδα)

Ποιο ζώο είναι άγριο, ζει μόνο στο Gujarat και χορεύει νησιώτικα?

Το σαββατοκύριακο έφτασε και δεν ήμουν πλέον μόνος σε αυτήν την χώρα και ούτε θα είμαι για τους επόμενους μήνες. Όλα τις εικόνες που βλέπω και μοιράζομαι μαζί σας θα τις βιώνω και θα τις σχολιάζω live με τον Χρήστο  ο οποίος ήρθε για τι άλλο?, να δουλέψει στο ναυπηγείο της Pipavav. Μια εκδρομή το πρώτο του σαββατοκύριακο στην Ινδία ήταν σχεδόν υποχρεωτική. Υπήρχαν 3 επιλογές. Είτε να πάμε σε κάποια Ινδική πόλη της επαρχίας για ψώνια είτε να βρεθούμε στο τουριστικό θέρετρο και πρώην πορτογαλική αποικία Diu, είτε στο εθνικό πάρκο Gir, για να κάνουμε safari και δούμε λιοντάρια μένοντας στην πόλη Dhari (Ντάρι)

Η πρώτη επιλογή αποκλείστηκε σχεδόν άμεσα καθώς το σοκ που θα ζούσε ο Χρήστος θα ήταν ίσως και αβάσταχτο, βλέποντας τις αγελάδες να περπατάνε στους δρόμους, και τους Ινδούς να μας κοιτάνε και να μας σταματάνε σε κάθε μας βήμα ρωτώντας μας από πού είμαστε, και τι κάνουμε στην περιοχή τους. Η δεύτερη επιλογή αποκλείστηκε όταν δοκιμάσαμε μέσω του ναυπηγείου να κάνουμε μια κράτηση και μας είπαν πως όλα τα δωμάτια ήταν κλεισμένα ενώ για μια ημέρα δεν αξίζει να το επισκεφτείς. Άρα τι έμεινε? Τα λιοντάρια στο Ντάρι.

Το εθνικό Πάρκο Gir είναι μια τεράστια έκταση περίπου 1500 τ.χμ όπου ζουν ελεύθερα ως μοναδικό μέρος στον κόσμο τα ασιατικά λιοντάρια.  Υπάρχουν περίπου 450 λιοντάρια στην περιοχή, ενώ η κύρια τροφή τους είναι βοοειδή, αντιλόπες και άλλα μικρότερα ζώα.  Καθώς τρώνε τα ζώα των χωρικών που ζουν στην ίδια περιοχή θα πίστευε κανείς πως οι ντόπιοι θα προσπαθούσαν να τα σκοτώσουν.  Και όμως συμβαίνει το αντίθετο. Η κυβέρνηση αποζημιώνει τους χωρικούς κάθε φορά που τα λιοντάρια σκοτώσουν ένα ζώο τους ενώ οι ίδιοι είναι περήφανοι που αυτά τα άγρια και περήφανα ζώα  ζουν στην περιοχή τους και τα παρακολουθούν καθημερινά για να μάθουν τις συνήθειες τους.

Τα λιοντάρια ζουν σε ομάδες. Κάθε ομάδα συνήθως αποτελείται από 9 με 11 ζώα, μεταξύ αυτών 1 αρσενικό 2~3 θηλυκά και τα υπόλοιπα είναι τα λιονταράκια. Η κάθε ομάδα έχει οριοθετημένη την περιοχή της και η είσοδος σε αυτήν αποφεύγεται από ζώα άλλων ομάδων. Σε αυτήν την περιοχή λοιπόν τα θηλυκά πάντα κυνηγούν τα θηράματα και μόλις τα σκοτώσουν τα αφήνουν μέχρι το βράδυ καθώς την ημέρα έχει υπερβολική ζέστη για να ασχοληθούν με την κατανάλωση της τροφής που μόλις σκότωσαν. Όταν τα λιοντάρια δεν κυνηγούν ξεκουράζονται.

Κάτοικοι των διπλανών χωριών κάθε ημέρα οργώνουν με προσοχή τις άνυδρες αυτές περιοχές με σκοπό να βρουν τα σκοτωμένα θηράματα καθώς ξέρουν πως με την δύση του ηλίου θα μαζευτεί όλη η αγέλη για να φάει. Ενημερώνουν λοιπόν όλους τους τουρίστες και τους ενδιαφερόμενους οι οποίοι μαζεύονται σε ασφαλές σημείο της περιοχής και παρακολουθούν τα λιοντάρια να τρώνε.

Οι κίνδυνοι δεν είναι τόσο μεγάλοι όσο φαντάζουν καθώς σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις αυτών των κατοίκων τα λιοντάρια δεν επιτίθενται σε ανθρώπους, (ίσως το κρέας μας να μην είναι νόστιμο, ή να μην θέλει να μας φάει με τα ρούχα) και έχουν συνηθίσει την παρουσία των ανθρώπων που εκτός των άλλων δεν τα πειράζουν.

To Jeep με τον οδηγό

Έτσι βρεθήκαμε εγώ με τον Χρήστο στην περιοχή των λιονταριών. Κάποιος ντόπιος τηλεφώνησε στον υπεύθυνο του ξενοδοχείου που διαμέναμε πως βρέθηκαν τα λιοντάρια και επιβιβαστήκαμε στο ανοιχτό τζιπ με προορισμό ένα χωριό που δεν υπάρχει καν στον χάρτη. Αφού περάσαμε το χωριό προχωρήσαμε ακόμα μερικά χιλιόμετρα σε έναν δρόμο πάνω από πέτρες, ανάμεσα σε κάκτους και χωράφια. Η συνολική απόσταση ήταν περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά από το ξενοδοχείο οπότε μέχρι να φτάσουμε είχε ήδη νυχτώσει. Σε απόλυτο σκοτάδι, καθώς ήταν νύχτα χωρίς φεγγάρι, μας υποδέχτηκαν μερικοί ντόπιοι οι οποίοι με φακούς μας οδήγησαν σε ένα μικρό ύψωμα όπου περίπου 20 άτομα παρακολουθούσαν στα 50 μέτρα να ξεκουράζονταν (ευτυχώς χορτάτες) 3 λέαινες.  Τα λιοντάρια κυνηγάνε μια φορά στις 3 ημέρες, το οποίο εξαρτάται από το μέγεθος του θηράματος. Όπως μας είπαν τα ζώα είχαν πιάσει και φάει μια αντιλόπη το προηγούμενο βράδυ οπότε δεν πεινούσαν, και απλά ξεκουράζονταν στο συγκεκριμένο σημείο. Στην ίδια περιοχή κυκλοφορούσε και ο Jumbo, κυριολεκτικά ο βασιλιάς των λιονταριών, καθώς λέγεται πως αυτός είναι το μεγαλύτερο λιοντάρι του πάρκου Gir. Αυτόν δεν τον είχαν εντοπίσει και οι πιθανότητες να μας επιτεθεί, καθώς μπήκαμε στην περιοχή του, ήταν μεγάλες.  Η τουλάχιστον έτσι θεωρούσαμε εμείς. Για τους ντόπιους οι ίδιες πιθανότητες ήταν μηδενικές, καθώς μας έλεγαν πως ποτέ τα λιοντάρια δεν επιτίθενται ενώ είναι χορτάτα, και ειδικά σε μεγάλη ομάδα ανθρώπων. Για τα λιονταράκια ούτε λόγος. Δυστυχώς ούτε και αυτά μπορέσαμε να τα εντοπίσουμε. Η στιγμή του φύγαμε ήταν όταν φωτίζοντας με φακό το μέρος όπου κάθονταν οι 3 λέαινες είδαμε με τρόμο ότι η μία είχε φύγει προς άγνωστη κατεύθυνση. Το έμφυτο μειονέκτημα της ανθρώπινης έναντι της αιλουροειδής νυχτερινής όρασης δεν μας επέτρεπε να καθίσουμε παραπάνω κοντά τους.

Στο Gir λοιπόν ένα είναι το μόνο μέρος στον κόσμο όπου ζουν τα Ασιατικά λιοντάρια. Αλλά λαμβάνει χώρα και το πιο ανασφαλές safari, πηγαίνοντας κυριολεκτικά στο στόμα του λιονταριού και ελπίζοντας οι δημόσιες σχέσεις των χωρικών με αυτά τα πανέμορφα ζώα να είναι σε καλό επίπεδο για να μην επιτεθούν. Η συμφωνία που από ότι κατάλαβα έχει επιτευχθεί και ακολουθείται από όλες τις πλευρές έγκειται στο εξής. “Θα σου δίνω να τρως τα ζώα μου, με την υποχρέωση να με αφήνεις να σε βλέπω όταν τα τρως”

Εκτός από την όραση δυστυχώς ο θεός πριμοδότησε αυτά τα λιοντάρια και με ισχυρή όσφρηση. Και καλά οι Ινδοί, τα λιοντάρια τους έχουν συνηθίσει. Εάν η μυρωδιά του δέρματος των 2 Ευρωπαίων είναι πιο ελκυστική η μάλλον πιο ύπουλη γιατί να μην επιτίθονταν ο Jumbo σε εμάς. Βλέποντας το βίντεο που μας έστειλε ένας από τους παρευρισκόμενους μάλλον σταθήκαμε τυχεροί.

Αλλά η ιστορία δεν γράφεται με εάν. Και στην πρώτη ευκαιρία θα ξαναπάω, για να δω εάν όχι τον Jumbo τουλάχιστον τα παιδιά του.

Με το ανοιχτό Jeep, κατευθυνόμενοι προς τα λιοντάρια.

Ακολουθώντας το ηρωικό αυτοκίνητο των ντόπιων μέσα απο δρόμους που δεν υπήρχαν στο ταξίδι της επιστροφής. Και προφανώς μόνοι μας ουτε με καθοδήγηση των λιονταριών δεν θα φτάναμε σε εκεινο το μέρος, καθώς ούτε ο υπέυθυνος του ξενοδοχείου είχε ιδέα που βρισκόταν. Εάν είμασταν στην Ελλάδα θα λέγαμε, “στην θέση Παλαιοραχούλα, πάνω από το χωράφι του  μπάρμπα Γιάννη, στα ανατολικά είδα 3 λέαινες”. Εδώ που η έκταση είναι κάτι χιλιάδες εκτάρια σε ποιο χωράφι του μπάρμπα Αχμέτ να πρέπει να πάμε?