Palitana mountain, Jain Religion and temples exploration....

Και καθώς είχα μείνει ακόμα εντυπωσιασμένος από την Talaja και τους ναούς, καποιος με ενημέρωσε πως στην ίδια περιοχή υπάρχει ένα ακόμα πιο εντυπωσιακό συγκρότημα αυτών στην κορυφή ενός βουνού που ονομάζεται Palitana. Αυτό το βουνό έχει υψόμετρο περίπου 700 μέτρα. Στην κορυφή βρίσκονται περίπου 42 ναοί όλοι Jain ενώ η κατασκευή καινούργιων ναών συνεχίζεται. Οι πρώτοι ναοί χτίστηκαν τον 11^ο αιώνα αλλά με τον καιρό, τις εισβολές, και ίσως τον τρόπο κατασκευής χρειάζονταν συνεχή ανακαίνιση. Ο πιο παλιός ναός σήμερα στην Palitana είναι από τον 16^ο αιώνα.

Ζαϊνιστικός ναός στην ακρη του διαδρόμου που οδηγεί στο βουνό.

Για να ανέβεις στην κορυφή του βουνού υπάρχει ένας διάδρομος με 3500 σκαλοπάτια. Δεν είναι και εύκολη εκδρομή, ούτε απευθύνεται για τον οποιονδήποτε.  Έχοντας εμπειρία από Κορέα όπου για 100 σκαλοπάτια διάδρομο σου φτιάχνουν cable car και μπορείς να ανέβεις άνετα, ήταν έκπληξη που είδα πως δεν υπάρχει κατασκευασμένο, ούτε καν στα σχέδια την στιγμή που χιλιάδες πιστοί το επισκέπτονται κυρίως τα σαββατοκύριακα. Η απάντηση μου δόθηκε όταν είδα τους κουβαλητές. Οποιοσδήποτε θέλει να ανέβει στην κορυφή του βουνό χωρίς να περπατήσει είτε επειδή δεν μπορεί είτε διότι δεν θέλει τότε ζητάει από τους άπειρους κουβαλητές να τον ανεβάσουν η να τον κατεβάσουν έναντι ενός αντίτιμου.

Κουβατητές.... 

Καινούργιος και ογκώδης Ζαινιστικός ναός που χτίζεται στους προποδες του βουνού.

3500 σκαλοπάτια αργότερα και έχοντας χύσει αρκετό ιδρώτα επιτέλους φτάνω στην Palitana. Είναι να απορεί κάποιος πως μπόρεσαν να μεταφέρουν κατά την διάρκεια των αιώνων χιλιάδες τόνους μάρμαρου και πέτρας για να χτίσουν αυτούς τους ναούς. Μόνο με την βοήθεια των ζώων όπως ελεφάντων και μουλαριών αυτό θα ήταν εφικτό. Εξου και η λατρεία της συγκεκριμένης θρησκείας για τα ζώα.

Το πρώτο που αντικρίζει κάποιος είναι ένα μουσουλμανικό φρούριο. Η ναοί της Palitana ήταν εξαιρετικά πλούσιο οπότε οι μουσουλμάνοι εισβολείς ήταν λογικό να το εποφθαλμιούν. Ένας μουσουλμάνος έχτισε ένα φρούριο για να προστατέψει τους ναούς από τις επιθέσεις μουσουλμάνων (!!!). Προς τιμή του το φρούριο με την πράσινη σημαία κυματίζει στην άκρη του βράχου.

Σύμφωνα με τα έθιμα των Ζαϊνιστών μοναχών κανένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να διανυκτερεύσει  στην κορυφή του βουνού καθώς αυτό είναι η κατοικία του θεού. Έτσι με την δύση του ηλίου οι πύλες κλείνουν και οι μοναχοί μαζί με τους τελευταίους πιστούς κατεβαίνουν κάτω ενώ το πρωί ξανανεβαίνουν. Και κάποιοι το κάνουν αυτό για όλη τους την ζωή.

Μετα απο τόσο δρόμο επιτέλους πλησιάζω το τείχος και την είσοδο των ναών.

Οι ναοί.

Λεπτομέρια απο την γλυπτική στο εξωτερικό των ναών.

Για μια καινούργια θρησκεία.....

Την πρώτη ημέρα που ερχόμουν στην Pipavav είχα δει έναν πανέμορφο ναό πάνω σε έναν λόφο στην άκρη του δρόμου το οποίο αργότερα έμαθα πως λέγεται Talaja. Από εκείνη την ημέρα πέρασα πολλές φορές από το ίδιο σημείο αλλά ποτέ δεν είχα τον χρόνο να ζητήσω από τον οδηγό να σταματήσει και να περιμένει για καμιά ώρα ώστε να ανέβω στον λόφο. Τελικά αποφάσισα να ταξιδέψω έως εκεί μονό για αυτόν τον λόγο.

Στο λόφο βρίσκονται χτισμένοι Jain Temples. Η θρησκεία αυτή (Ζαϊνισμός) είναι μια από τις πιο αρχές θρησκείες της Ινδίας. Δεν θα αναφερθώ στο δόγμα τους. Μονάχα στην έκφραση της πίστης τους.

Οι ακόλουθοι αυτής της θρησκείας είναι αυστηρά χορτοφάγοι, αλλά δεν τρώνε ούτε όσα λαχανικά φυτρώνουν κάτω από το έδαφος. (πχ πατάτες, κρεμμύδια, κτλ). Φοράνε πάντα λεύκα ρούχα ενώ περπατάνε ξυπόλητοι.  Τα παραπάνω ισχύουν βέβαια για τους  πιστούς Ζαϊνιστές. Η μη πιστοί δεν είναι τόσο δογματικοί ειδικά στα θέματα της ενδυμασίας ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό τους ζει στο Gujarat.

Αναφορικά με τους ναούς τους είναι χτισμένοι αποκλειστικά από μάρμαρο. Η εξωτερική και την εσωτερική επιφάνεια των τοίχων είναι καταπληκτικά σκαλισμένη το οποίο είναι το χαρακτηριστικό που   ξεχωρίζει τους Ινδουιστικούς από τους Jain ναούς.

Talaja

Στο μισά του λόφου μπορεί κανείς να διακρίνει σπηλιές του ανοίχτηκαν από τους πρώτους Βουδιστές που έζησαν εδώ πριν 2000 χρόνια. Μόνο στο Gujarat μπορεί κανείς να δει την αλληλεπίδραση τόσων θρησκειών (Βουδισμός Ζαϊνισμός Ινδουισμός) που έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά αλλά και μεγάλες δογματικές διαφορές.  Αλλά κυρίως όλες αυτές οι θρησκείες ζούσαν στην ίδια σκληρή γη ειρηνικά.

Οι ναοί προσταταύονται με τείχος. Κατά την διάρκεια των αιώνων μουσουλμάνοι κυρίως εισβολείς επιτίθονταν σε ναούς για να κλέψουν χρυσό και πολύτιμους λίθους που πίστευαν οτι ήταν κρυμμένα σε αυτούς.

Η λατρεία των ζωων έχει ιδαίτερη σημασία οπως αλλωστε και στον Ινδουισμό. 2 ελεφαντες προστατεύουν την πύλη του ναού.

Αναπαράσταση ενός απο τους θεούς τους. Αγαλμα σκαλισμένο σε μαρμαρο. 

Βομβάη τα παραλειπόμενα…

Βομβάη από ψηλά. Και όμως, αυτό το πάρκο σε πολύ κοντινή απόσταση από το νέο κέντρο της πόλης και τους ουρανοξύστες φιλοξενεί  είδη άγριας ζωής.

Τα slums της Βομβάης που τόσο ωραία περιγράφηκαν στην ταινία slumdog millionaire.

Φτώχια…

Chhatrapati Shivaji Town.

O Chhatrapati Shivaji ήταν ο ηγεμόνας της επαρχίας που βρίσκεται η Βομβάη τον στο τέλος του 17^ου αιώνα. Το μεγαλύτερο του κατόρθωμα ήταν η εκδίωξη των μουσουλμάνων και η ανακήρυξη ανεξάρτητου βασιλείου. Λίγο μετά βέβαια ήρθαν οι Άγγλοι και όλα άλλαξαν, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι ο μεγαλύτερος ήρωας της περιοχής. Δυστυχώς η ευτυχώς είναι ο μόνος. Στην πολυετή ιστορία αυτής της επαρχίας δεν υπήρξε άλλος αντάξιος του, η έστω κάποιους ξεχωριστός, που να αξίζει να μνημονεύεται επιλέγοντας να δοθεί το όνομα του σε διάφορα μνημεία.

 

 

Έτσι ο Chhatrapati Shivaji έπαιζε μπάλα μόνος του όταν η ηγεσία της Βομβάης αποφάσισε στα μέσα τις δεκαετίας του 1990 να αλλάξει την ονομασία των διαφόρων αξιοθέατων από τις παλιές Αγγλικές αποικιοκρατικές ονομασίες σε σύγχρονες Ινδικές.

 

 

Έτσι ακολούθησαν οι παρακάτω αλλαγές.

Old Name                                       New Name

Victoria Terminus                      Chhatrapati Shivaji Terminus

Prince of Wales Museum    Chhatrapati Shivaji Maharaj Museum

Bombay Airport                    Chhatrapati Shivaji International Airport

Εάν οι Άγγλοι είχαν χτίσει και άλλα κτήρια μνημεία αυτά θα είχαν ονομαστεί με τον ίδιο τρόπο.  Αλλά από την άλλη, έτσι είναι και εύκολο να τα θυμάσαι….

Εάν έχεις τύχη (και γνωστούς, και εξουσία) διάβαινε

Περπατώντας στην παραλιακή λεωφόρο της Βομβάης είδα ένα ασυνήθιστο θέαμα. Έξω από μια ιδιωτική παραλία ένας γερανός σήκωνε παράνομα παρκαρισμένα μηχανάκια αλλά και ένα ακριβό αυτοκίνητο.

4 νεαρά κορίτσια μόλις είχαν τελειώσει το μπάνιο τους και έβγαιναν από τον χώρο. Για κακή τους τύχη ανάμεσα στα μηχανάκια που είχε σηκώσει η αστυνομία (???) ήταν και δικά τους. Έτρεξαν αμέσως πίσω από τον αστυνομικό για να τον παρακαλέσουν να τα κατεβάσει από το όχημα. Ο υπεύθυνος να είναι ανένδοτος. Οι κοπέλες να τον έχουν περικυκλώσει και να τον θερμοπαρακαλάνε. Κάθε άντρας στην θέση του θα λύγιζε. Τι αξία έχουν τα λεφτά όταν έχεις καταστρέψει ένα χαμόγελο ενός νεαρού κοριτσιού. Αλλά ο υπεύθυνος να μην μεταπείθεται. Ο νομός είναι νόμος και πρέπει να εφαρμοστεί.

Εκείνη την στιγμή βγαίνει και από το χώρο της ιδιωτικής παραλίας και ο ιδιοκτήτης του οχήματος που είχε προσδεθεί στο πίσω μέρος του γερανού. Με γοργά βήματα πλησιάζει τον υπεύθυνο και κάτι του λέει. Αυτός αμέσως δίνει εντολή να ελευθερώσουν το όχημα.

Ο γερανός φεύγει με τα μηχανάκια στο πίσω μέρος, οι κοπέλες απογοητευμένες φεύγουν με το τρένο ψάχνοντας να βρουν την δικαιολογία που θα πουν στους γονείς τους που θα είναι και αυτοί που θα πληρώσουν το πρόστιμο, ενώ ο ιδιοκτήτης του ακριβού αυτοκινήτου συνεχίζει ανενόχλητος να παρκάρει παράνομα οπουδήποτε στην Βομβάη.

Όπως όλες οι χώρες του κόσμου η Ινδία είναι αυτή που ισχυρίζεται πως το δίκιο είναι ίδιο για όλους τους πολίτες της.

Ινδικά τρένα (Indian Trains)

Τα ινδικά τρένα είναι διάσημα σε όλο τον κόσμο. Για τα συχνά ατυχήματα, αλλά κυρίως για τους ανθρώπους που ανεβαίνουν πάνω σε αυτά είτε λόγω της πολυκοσμίας είτε για να μην πληρώσουν εισιτήριο.

Ανακοινώνοντας σε κάποιους από την δουλειά μου πως θα πάω στην Βομβάη και πως θα ήθελα να χρησιμοποιήσω το τρένο όλοι τους με κοίταξαν με τρόμο και με απέτρεψαν από το να το κάνω. Κάτι θα ήξεραν. Δεν είχαν καταφέρει να με πείσουν να μην το κάνω

Περπατώντας στην Marine Drive Road της Βομβάης άκουσα τρένα να περνάνε σε κοντινή απόσταση. Πλησίασα τις ράγες και είδα τα τρένα να διέρχονται με ανοιχτές τις πόρτες!!!!!! και τον κόσμο να κρέμεται από αυτές.

Αυτή ήταν η ευκαιρία που έψαχνα. Και ήμουν τυχερός. Η πλησιέστερη στάση ήταν σε απόσταση αναπνοής οπότε κατευθύνθηκα. αμέσως προς τα εκεί.

Μπήκα στον σταθμό ο οποίος δεν ήταν γεμάτος κόσμο αλλά ένιωσα τα βλέμματα όλων των επιβατών  να με καρφώνουν αναρωτώμενοι πως ένας λευκός βρέθηκε μόνος του σε αυτό το μέρος.  Ο επόμενος στόχος ήταν να βρω τα εκδοτήρια.

Χωρίς εισιτήριο ταξιδεύω μόνο στην Ελλάδα, όπου ξέρω πως δεν υπάρχουν ελεγκτές. Στην Ινδία δεν θα το έκανα ποτέ. Το εισιτήριο για 3 στάσεις κόστιζε 4 ρούπιες, η αλλιώς περίπου 12 dollar cents η 9 eurocents.  Όχι και άσχημα. Για να δούμε την εξυπηρέτηση..

Τα βαγόνια ήταν τα πιο πλατιά που έχω δει στην ζωή μου. Η οροφή ήταν γεμάτη ανεμιστήρες. Και στις πόρτες δεν είχε εγκατασταθεί αυτόματος μηχανισμός αλλά έκλειναν χειροκίνητα. Και καθώς αυτά τα τρένα έκαναν στάση κάθε 5 λεπτά, ποιος ο λόγος να τις κλείσεις? Έτσι έμεναν μόνιμα ανοιχτές, ενώ οι πιο ριψοκίνδυνοι Ινδοί κρέμονταν για να απολαύουν την καλύτερη θέα καθώς το τρένο κινείται.

Όπως μου είπαν αργότερα η πτώση επιβατών στις ράγες είναι συχνό φαινόμενο. Ειδικά τα πρωινά όπου όλοι οι εργαζόμενοι το χρησιμοποιούν για να πάνε στην δουλειά τους.

Καθαριζοντας την περιοχη ανάμεσα στις ραγες ενω τα τρενα διερχονται απο διπλα τους. Safety oriented managers

Mumbai Day 2.

Η δεύτερη ημέρα ξημέρωσε. Το ιστορικό κέντρο της Βομβάης είχε εξερευνηθεί όχι ενδελεχώς αλλά σε ικανοποιητικό βαθμό. Οι τουριστικοί οδηγοί επικεντρώνονταν μόνο στα ιστορικά κτήρια ενώ δεν αφιέρωναν πολλές σελίδες στα υπόλοιπα μέρη ενδιαφέροντος της πόλης. Ίσως, γιατί μπροστά στο κέντρο όλα τα άλλα είναι πρακτικά αδιάφορα.

Το πρωί ξεκίνησε με μια βόλτα στην Marine Drive Road.

Αυτή είναι η παραλιακή λεωφόρος της Βομβάης. Πως λέμε Ποσειδώνος? Χωρίς τα club τα bar και στα strip clubs. Μόνο ένα μαγαζί υπάρχει σε αυτόν τον δρόμο to “not just jazz by the beach” το οποίο απέξω έχει τραπέζια και σερβίρει φαγητά ενώ μέσα στο κτήριο έχει live μια τοπική μπάντα.

Το πεζοδρόμιο της marine drive είναι πλατύ και άνθρωποι όλων των ηλικιών μαζεύονται όλες τις ώρες της ημέρας για να απολαύσουν την βόλτα τους. Μουσουλμάνοι, Ινδοί αλλά και οι λίγοι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι της Βομβάης διασταυρώνονται μόνο τις ημέρες που δεν βρέχει.

Η βόλτα μου κράτησε 2 περίπου ώρες. Περπάτησα μερικά χιλιόμετρα κάτω από τον καυτό ήλιο και επέστρεψα στο ξενοδοχείο μου με τρένο, μια περιπέτεια που θα περιγράφει ξεχωριστά.

Μια από τις παραλίες κοντά στο κέντρο της Βομβάης, που προτιμάται απο ελάχιστους πολίτες.  Η πιο διάσημη παραλία της Βομβάης η  Juhu beach είναι μόλις μερικές στάσεις του τρένου βόρεια οπότε λογικό είναι αυτή η μικρή παραλία να είναι άδεια.

Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο ο οδηγός που είχε κανονίστει από το ναυπηγείο να μας συνοδέψει καθόλη την διάρκεια της εκδρομής μας ήταν ήδη έξω και μας περίμενε.

Πρώτος σταθμός οι κρεμαστοί κήποι της Βομβάης. (Hanging Gardens)

Πάνω σε έναν λόφο βρίσκεται ένα πάρκο το οποίο θα έπρεπε να βρίσκονταν οι κρεμαστοί κήποι. Η ζεστή του καλοκαιριού έκαψε σχεδόν όλα τα φυτά και αυτήν την στιγμή τα λουλούδια είναι ελάχιστα. Το πάρκο θα ξαναζωντανέψει μετά τους μουσσώνες. Παρόλα αυτα η πράσινο εχει διατηρηθεί.

Δεύτερος σταθμός ένα τζαμί χτισμένο σε ένα νησί στην θάλασσα το οποίο συνδέεται με έναν στενό διάδρομο με την στεριά. Είχα διαβάσει πως όταν έχει κύματα τότε οι αρχές κλείνουν τον διάδρομο. Αυτό απευχόμουνα, και αυτό μας συνέβη. Ο διάδρομος ήταν κλειστός, χιλιάδες μουσουλμάνοι απογοητευμένοι στέκονταν απέξω και προσπαθούσαν να βρουν μια χαραμάδα στους τοίχους για να δουν τον λόγο που τους απέτρεψαν την είσοδο στο χώρο λατρείας τους, ενώ μαζί τους ήμουν και εγώ που ήξερα ότι έχανα την μοναδική μάλλον ευκαιρία που θα είχα για να επισκεφτώ αυτό το μέρος.

Το τζαμί.

Τα κύματα διαπερνάνε τον διαδρομο κανοντας την προσβαση αδυνατη.

Συνεχίζοντας  βρεθήκαμε στο πλανητάριο. Η παρουσίαση ήταν σε 3 γλώσσες (Αγγλικά, Ινδικά (Hindi) και Marathi, (τοπική γλώσσα της επαρχίας που ανήκει η Βομβάη). Προς πολύ μεγάλη έκπληξη μου το θέατρο ήταν γεμάτο κατά την παρουσίαση στα Αγγλικά. Σημάδι πως άνθρωποι που έχουν ως πρώτη γλώσσα τα Ινδικά τοποθετούν τα Αγγλικά πιο ψηλά από την μητρική τους.

Ξενοδοχείο απεναντι απο το πλανητάριο 

Πολύ κοντά στο πλανητάριο υπήρχε ένα εμπορικό κέντρο. Τίποτα το σπουδαίο ούτε και εκεί. Τα περισσότερα μαγαζιά ήταν κλειστά (μην ξεχνάτε ήταν Κυριακή απόγευμα).

Και εκεί ξεκίνησε η περιπέτεια μας. Έχοντας περάσει ένα σχετικά ήρεμο πρώτο μισό της ημέρας, ήθελα να νιώσω λίγο από τον ρυθμό της Βομβάης. Το μόνο μέρος για να γίνει αυτό είναι η επίσκεψη στην Juhu Beach όπου μαζεύεται όλη η Βομβάη για να απολαύσει την μόνη ημέρα της εβδομάδας που ειναι αργία.

Ρώτησα τον οδηγό εάν μπορούσαμε να πάμε σε αυτήν την παραλία. Μου απάντησε πως θα συναντήσουμε κίνηση στον δρόμο αλλά δεν συνέχισε λέγοντας πως είναι τρελή ιδέα να πάμε εκεί. Ως οδηγός ίσως να μην είχε αυτό το δικαίωμα. Και κάπου εκεί ξεκίνησαν τα προβλήματα.

Οδηγώντας βόρεια διασχύσαμε την πρώτη κρεμαστή γέφυρα που βλέπω στην Ινδία, η οποία συνδέει ένα από τα παλιά 7 νησιά με ένα άλλο, και που οι Βρετανοί δεν είχαν μπαζώσει όταν αποφάσισαν να τα ενώσουν.

Αμέσως μετά την γέφυρα πέσαμε στην κίνηση. Στην αρχή σκέφτηκα ότι θα έγινε κάποιο ατύχημα. Μετά υπέθεσα ότι θα φταίει κάποιο φανάρι. Και στο τέλος απελπίστηκα συνειδητοποιώντας πως μέσα σε 2(!!!) ώρες κινηθήκαμε μόλις 5 χιλιόμετρα και η παραλία απείχε άλλα τόσα.

Στην παραλία φτάσαμε αφού είχε ήδη νυχτώσει για τα καλά. Και εκεί είδα τον περισσότερο κόσμο που έχω δει ποτέ στην ζωή μου. Ήταν ένα κοπάδι ανθρώπων όλων των ηλικιών, χρωμάτων, μεγεθών που έφευγε από την παραλία έχοντας απολαύσει το ηλιόλουστο κυριακάτικο απόγευμα.

Και αυτοί οι άνθρωποι έφευγαν, και έφευγαν και έφευγαν. Και όσο εμείς πλησιάζαμε στην παραλία τόσο το πλήθος που αποχωρούσε μεγάλωνε. Οι περισσότεροι με τα πόδια, αλλά οι πιο προνομιούχοι με παραφορτωμένα ταξί και αυτοκίνητα. Κάποια στιγμή θα τελειώσει, δεν γίνεται σκεφτόμουν. Αλλά και πάλι έκανα λάθος. Το κύμα των αποχωρούντων ήταν πραγματικά ατελείωτο. Ήταν σαν όλη η Βομβάη, και τα 16 εκατομμύρια των κατοίκων της, να αποφάσισε να πάει  την ίδια ημέρα ενώ ένα δεύτερο κύμα κατευθύνονταν προς την παραλία. Ποιος πηγαίνει στην σκοτεινή παραλία 8 η ώρα το βράδυ εάν δεν έχει πονηρό σκοπό? Αυτό σκέφτηκα και εγώ, και είπα στον οδηγό να μας γυρίσει. Η περιπέτεια συνεχίστηκε λίγο αργότερα όταν αντιλήφθηκα που όδευε αυτό  το πλήθος των ανθρώπων. Στον σταθμό του προαστιακού. Ήταν ήδη αργά, ο οδηγός μας είχε ξεπεράσει το ωράριο του, το ξενοδοχείο ήταν στην άλλη άκρη της Βομβάης άρα η μόνη λύση για να επιστρέψουμε ήταν το τρένο.

Οι δυο μόνοι λευκοί ανάμεσα σε ένα πλήθος Ινδών, αισθανθήκαμε σαν το γάλα μες την μύγα. (αντίστοιχα)

20 λεπτά στην ουρά για να εκδοθούν τα εισιτήρια μας τα οποία κόστιζαν συνολικά 10 cents. Αυτόματο μηχάνημα είναι υψηλή τεχνολογία που ακόμα δεν έχει φτάσει εδώ.

Μετά από μια ώρας διαδρομή με το τρένο φτάσαμε στον  τερματικό σταθμό Church Gate όπου βρίσκονταν και το ξενοδοχείο μας.


Ήταν 10 η ώρα….


Ξημερώματα της Δευτέρας ο οδηγός ήρθε για να μας πάει στο αεροδρόμιο. Η εκδρομή μας είχε τελειώσει….

Βομβάη Ημέρα 1η.

 

Έχοντας επισκεφτεί αρκετά μέρη στο Gujarat σκέφτηκα πως είχε έρθει η στιγμή να βρεθώ και σε κάποια πόλη άλλης επαρχίας της Ινδίας. Λόγω της θέσης του ναυπηγείου στο οποίο εργάζομαι το ταξίδι σε άλλη επαρχία έχει μόνο ένα όνομα. Βομβάη.

Το τοπικό αεροδρόμιο συνδέεται μόνο με την μεγαλύτερη πόλη της Ινδίας μέσω 2 καθημερινών πτήσεων διάρκειας μιας ώρας. Το κακό με τις πτήσεις αυτές είναι ότι η μια είναι πολύ πρωινή και η άλλη απογευματινή. Στην πρώτη περίπτωση θα πρέπει να ξυπνήσουμε πολύ νωρίς (κατά τις 5) ενώ στην άλλη όλη η πρώτη ημέρα είναι πρακτικά χαμένη.

Μια απο τις πλατείες του Bhavnagar

Εγώ με τον Χρήστο αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε από Παρασκευή βράδυ στην Bhavnagar στο ξενοδοχείου Apollo του –γνωστού μου πλέον- και πρωί του Σαββάτου να πετάξουμε για την πολυπόθητη Βομβάη.

Το μόνο που έπρεπε να κανονίσουμε ήταν τα αεροπορικά εισιτήρια και το ξενοδοχείο. Μετά από έρευνα στο internet ανακαλύψαμε ότι το φθηνότερο δωμάτιο σε ξενοδοχείο της Βομβάης κόστιζε 120$ την βραδιά. Μα να πατάμε το F5 για να κάνουμε ανανέωση τις ιστοσελίδες, να ψάχνουμε σε άλλες η τιμή δεν έπεφτε. Και όταν βρίσκαμε κάτι φθηνότερο έγραφε πως η τιμή δεν περιλαμβάνει φόρους, και η τελική τιμή είναι πάλι κοντά στις 5000 Ρούπιες το βράδυ. Στην Βομβάη θα πηγαίναμε όχι στην Νέα Υόρκη. Πως είναι δυνατόν οι τιμές να είναι ίδιες?  

Κλείσαμε ξενοδοχείο,. Κλείσαμε θέσεις στο αεροπλάνο (και αυτό στα 100$ το άτομο χωρίς επιστροφή) και Παρασκευή απόγευμα έχοντας ετοιμάσει βαλίτσες φεύγουμε για Bhavnagar. Μια βόλτα και σε αυτήν την πόλη ήταν απαραίτητη. Κοντά στο ξενοδοχείο βρήκαμε 2 εκκλησίες. Η μια αποτελούσε μέρος ενός χριστιανικού σχολείου ενώ η δεύτερη δυστυχώς ήταν κλειστή και δεν μπορέσαμε να την επισκεφτούμε. Βραδινό αλλά και πρωινό πήραμε στο αγαπημένο μου εστιατόριο ΚΟΥΛΑ. (που στην πραγματικότητα διαβάζεται Koϊλα που σημαίνει κάρβουνο στα Γκουτζαρατικα)

Εκκλησία στο Bhavnagar.

Pure Mumbai.

Η Βομβάη είναι η μεγαλύτερη πόλη της Ινδίας με πληθυσμό που κανένας δεν γνωρίζει αλλά αγγίζει τα 16 εκατομμύρια. Χιλιάδες άνθρωποι έρχονται από όλες τις πλευρές τις Ινδίας καθημερινά σε αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος αλλά και λίγων χρημάτων παραπάνω. Δουλείες υπάρχουν για όλο τον κόσμο. Από το να προσφέρεις τσάι σε περαστικούς έναντι 5 Ρουπίων μέχρι να στύβεις χυμό ζαχαροκάλαμου έναντι 8. Στην χειρότερη μπορείς να ζητιανέψεις κιόλας. Ο αριθμός των αστέγων είναι πραγματικά μεγάλος αλλά σε αυτό συντελεί και η γεωγραφία της πόλης αλλά και οι κακές συγκοινωνίες. (Γιατί να ξοδέψεις 2 ώρες στο τρένο για να πας στην παράγκα στα slums όταν μπορείς να κοιμηθείς στον δρόμο κοντά στον τόπο δουλειάς σου)

Η ιστορία αυτής της πόλης ξεκινάει τον 16^ο αιώνα. Οι πρώτοι δυτικοί που την επισκεφτήκαν ήταν οι Πορτογάλοι, αλλά τότε η γεωγραφία της πόλης ήταν εντελώς διαφορετική.  Στην περιοχή υπήρχαν 7 νησιά σε μικρή απόσταση το έναν από το άλλο. Οι Πορτογάλοι δεν μπόρεσαν να προβλέψουν την ανάπτυξη που θα είχε το μέρος και το 1661 τα νησιά δωρίστηκαν ως προίκα (!!!!) στον γάμο του διαδόχου του θρόνου της Αγγλίας με την κόρη του Βασιλιά της Πορτογαλίας.

Οι Άγγλοι έκαναν το αυτονόητο. Μετέφεραν τεράστιες ποσότητες χώματος και ένωσαν τα νησιά και έτσι δημιούργησαν μια χερσόνησο.  Το μέρος και το μέλλον του δεν θα ήταν ποτέ ίδιο. Για 300 και χρόνια τα νησιά ήταν στην ιδιοκτησία της Αγγλίας μέχρι την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947.

Οι Άγγλοι μπορεί να έφυγαν πριν 60 χρόνια αλλά τα θαυμαστά τους έργα παραμένουν στην πόλη. Αυτά τα κτήρια θαυμάσιας αρχιτεκτονικής ήταν ο προορισμός την πρώτη ημέρα της επίσκεψης μας στην Βομβάη.

1. Victoria Terminus.

 Χτισμένο κάποτε από κάποιον (πληροφορίες στην Wikipedia) είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της Βομβάης. Αυτό το θαυμαστό κτήριο δεν είναι παλάτι. Δεν είναι μουσείο αλλά είναι τα γραφεία του Ινδικού σιδηροδρόμου και τερματικός σταθμός  μιας σιδηροδρομικής γραμμή.  Τα λόγια είναι περιττά.

Εννοείται πως το μέρος έχει θεωρηθεί από την UNESCO  ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η αίθουσα των εκδοτηρίων.

2. Prince of Wales Museum.

 Ήταν 1905 όταν ο πρίγκιπας της Ουαλίας που ήταν ο διάδοχος του Αγγλικού θρόνου επισκέφτηκε την Ινδία μόλις πέντε χρόνια πριν γίνει ο βασιλιάς Γεώργιος ο 5^ος που έπαιξε και

στην ταινία ο Λόγος του Βασιλιά. Για να γιορταστεί το μεγάλο αυτό γεγονός της επίσκεψης ενός γαλαζοαίματου στην αποικία της Αγγλικής αυτοκρατορίας οι ντόπιοι άρχοντες αποφάσισαν να χτίσουν κτήρια σπουδαίας αρχιτεκτονικής τα οποία θα έμεναν στον χρόνο και θα θύμιζαν σε όλους αυτήν την ιστορική πρώτη επίσκεψη.

Το Prince of Wales Museum ήταν ένα από αυτό. Μέχρι τότε η Βομβάη δεν είχε κανένα μουσείο και οι επιφανείς άνθρωποι της πόλης χρηματοδότησαν την κατασκευή του.  Σήμερα παραμένει μουσείο, ένα από τα καλύτερα της Ινδίας.

Η είσοδος για τους ντόπιους κοστίζει 30 ρούπιες (0,5 ευρώ) ενώ για τους αλλοδαπούς 300. Ενώ η άδεια για φωτογραφίες μέσα στο μουσείο κοστίζει 1000 Ρούπιες. Σκέφτονται οι Ινδοί: Τόσες χιλιάδες δολάρια ξόδεψε ο ξένος για να έρθει στην Βομβάη, 15 Ευρώ θα τσιγκουνευτεί?

3. Gateway Of India.

Το ορόσημο της Βομβάης. Ο λόγος του ταξιδιού μου στην Βομβάη ήταν για να σταθώ και να φωτογραφηθώ μπροστά σε αυτήν την πύλη.  Χτισμένη και αυτή για τον εορτασμό της επίσκεψης του Βασιλιά πλέον Γεωργίο του 5ου το 1911 έκτοτε αποτελεί την  πρώτη εικόνα που αντίκριζαν οι επιβάτες των πλοίων που έφταναν στην Ινδία πριν την κυριαρχία των αεροπλάνων. Σήμερα δεν υπάρχει τουρίστας που επισκέφτηκε την πόλη και να μην στάθηκε άφωνος μπροστά στην μεγαλειότητα του κτηρίου.

Πάνω από την αψίδα αναγράφεται:

Erected to Commemorate the landing in India of their Imperial Majesties King George V and Queen Mary on the second of December   MCMXI

4. Taj Mahal Hotel.

Ακριβώς   δίπλα στην Πύλη Της Ινδίας βρίσκεται το ξενοδοχείο Taj Mahal. Η ομορφιά του συγκρίνεται με αυτή του  πασίγνωστου ομώνυμου μαυσωλείου στην Agra της βόρειας Ινδίας.

Χτίστηκε από Ινδό επιχειρηματία όταν του αρνήθηκαν την είσοδο στο πιο γνωστό εκείνη την εποχή ξενοδοχείο της Βομβάης καθώς προορίζονταν «μόνο για λευκούς»

Εκείνο το ξενοδοχείο πλέον έχει κλείσει ενώ το Taj Mahal δεσπόζει στην παραλία του Mumbai.

5. Court House, University and other buildings

Οι Άγγλοι αφησαν πίσω τους δεκάδες άλλα κτήρια αντίστοιχης αρχιτεκτονικής και ομορφιάς  στα οποία στεγαζονται όλες οι διοικητικές υπηρεσίες της πόλης στεγάζονται σε αυτά.

Το κτηριο των κεντρικων γραφείων των Δυτικων Σιδηροδρόμων της Ινδίας. (Western Railway of India)

Το κτηριο του δικαστηριο και το πανεπιστήμιο

Εάν οι Άγγλοι δεν είχαν έρθει ποτέ στην Βομβάη, μπορεί να μην ήταν τόσο όμορφη. Η αλήθεια όμως είναι πως οι Ινδοί κάνουν ότι είναι δυνατόν να διατηρήσουν αυτόν τον παλιό χαρακτήρα της πόλης καθώς μόνο έτσι θα μπορέσουν να προσελκύσουν τουρίστες από το εξωτερικό οι οποίοι θα έρθουν για να νιώσουν για λίγο τον αέρα μιας άλλης εποχής. 

 Flora Fountain. Συντριβάνι σε μια κεντρική πλατεία της παλιάς Βομβάης.