Σαββατιάτικη εκδρομή.

Σάββατο σημαίνει εκδρομή.

Βέβαια δεν είναι πάντα έτσι καθώς ορισμένες φορές υπάρχουν επιθεωρήσεις που είναι επείγουσες και η φυσική μου παρουσία είναι απαραίτητη. Δυστυχώς αυτό ηταν ενα απο τα Σάββατα όπου επρεπε να δουλέψω καθώς το απόγευμα θα βαφόταν ένα από τα block του πλοίου και θα έπρεπε να κρίνω την ποιότητα της μπογιάς.

Το πρωί όμως ήμασταν ελεύθεροι. Έτσι από το καθίσουμε στο σπίτι κλαίγοντας την μοίρα μας που το ναυπηγείο μας χάλασε το σαββατοκύριακο, αποφασίσαμε με τον Χρήστο να πάμε για ψώνια στην διπλανή μεγάλη πόλη Mahuva.

Για αρχή διαλέξαμε να κουρευτούμε. Ρωτήσαμε τον οδηγό μας που κουρεύεται ο ίδιος και μας πήγε σε έναν φίλο του ο οποίος είχε ένα, ας το πούμε κουρείο, στον κεντρικό δρόμο. Το μαγαζί ήταν “καμαρούλα μια σταλιά 2 επί 3” που είχε 4 θέσεις κατά το διάμηκες. Τρεχούμενο νερό δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Μόνο ένα  δοχείο με νερό με ένα βρυσάκι που μπορούσε ο κουρέας να πλύνει τα χέρια του. Οπότε η ενοχλητική ερώτηση που ακούγεται σε κάθε κουρείο πριν η μετά το κούρεμα “Να τα λούσουμε?” εδώ απλά δεν είχε κανένα νόημα να ερωτηθεί.

Στο κουρείο δούλευαν 2 άτομα. Ο κουρέας και ο βοηθός του ένα παιδάκι ο οποίος αναλάμβανε το face μασάζ (ναι πρόσφερε και τέτοιες υπηρεσίες το μαγαζί). Η ροη των πελατών ήταν συνεχής και επειδή δεν υπήρχε χώρος να καθίσουν μέσα, στεκόντουσαν όρθιοι απέξω. Ορισμένοι πιο έξυπνοι έμπαιναν μέσα χωρίς να ρωτήσουν κανέναν παραβιάζοντας την σειρά και καθόντουσαν σε μια από τις άδειες καρέκλες περιμένοντας να εξυπηρετηθούν.  Προφανώς και ήμασταν το θέμα συζήτησης όλων αυτών, πως είναι δυνατόν 2 ξένοι να έρθουν στον κεντρικό δρόμο της mahuva για να κουρευτούν. Ευτυχώς ο οδηγός μας απαντούσε στην τοπική γλώσσα σε όλες αυτές τις απορίες.

Όσο για την τιμή.  Εδώ μάλλον όσοι Έλληνες το διαβάζουν θα κλάψουν. Στην Ελλάδα το φθηνότερο κούρεμα είναι στους Πακιστανούς και κοστίζει 6 Ευρώ. Εδώ για 2 κεφάλια (το δικό μου και του Χρήστου) πληρώσαμε 80 cents.

Κεντρικός δρόμος στην Mahuva.

Η αγελάδα πήγε εκεί μάλλον για να κρυφακούσει

Μετά το κουρείο πήγαμε για ψώνια στο supermarket (άλλος χαμός έγινε εκεί, οι τελευταίοι ξένοι που πάτησαν στην πόλη θα πρέπει να ήταν οι Άγγλοι κατα την αποχωρηση τους το 1947). Έχοντας τελειώσει όλες τις δουλειές είχαμε χρόνο για μια εκδρομή σε έναν ναό. Η τουλάχιστον έτσι μας είπε ο οδηγός.

Αντί για ναό είδαμε μια από τις πιο όμορφες ανεκμετάλλευτες Ριβιέρες στον Ινδικό ωκεανό, μια καταπληκτική παραλία με μήκος πολλών χιλιομέτρων που δε περιγράφεται σε κανενα βιβλίο και φυσικά είναι εντελώς άγνωστη στο ευρύ κοινό. Το μόνο μειονέκτημα είναι η λασπώδης ρηχή θάλασσα που δεν σε εμπνέει για μπάνιο.

 Super Paradise. Σε κάποια άλλη ήπειρο η χώρα, πολυτελή ξενοδοχεία θα είχαν χτιστεί στο φοινικόδασος που περιβάλει την παραλία, και μπαράκια με sexy ημίγυμνες σερβιτόρες  θα σέρβιραν τα εμπνευσμένα κοκτέιλ στους διψασμένους τουρίστες υπό τους ήχους πολύ δυνατής techno μουσικής, ενώ κάτω από τις ξαπλώστρες ζευγάρια θα έτριβαν το αντηλιακό στο μαυρισμένο σώμα του/της συντρόφου, ερχόμενοι έτσι πιο κοντά πριν την βραδινή “μάχη απόλαυσης” στο δωμάτιο,  ενώ η παρέα τους θα έπαιζε ρακέτες στο σημείο που σκάει το κύμα, ενώ άλλοι θα διάλεγαν τις μπανάνες και τις βάρκες για την διασκέδαση τους πάντα υπό το άγρυπνο βλέμμα ενός ναυαγοσώστη.

Το βράδυ, οι ίδιες παρέες θα άναβαν φωτιές στην παραλία και καθισμένοι τριγύρω θα έλεγαν ιστορίες για φαντάσματα με σκοπό να τρομάξουν τις κοπέλες, ενώ αυτές θα ανταπέδιδαν με νάζια και ψεύτικα γέλια προσπαθώντας να κρύψουν τον τρόμο που ένιωσαν, και ευχόμενες να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα η όλη φάση για να πάνε στα δωμάτια και να ασχοληθούν με κάτι πιο ενδιαφέρον.

Όλα αυτά σε κάποια άλλη ήπειρο η χώρα. Εδώ είναι το Gujarat όπου απαγορεύεται η πώληση αλκοόλ, και το μόνο ποτό που σερβίρεται είναι φυσικός χυμός καρύδας,  προφυλακτικά δεν υπάρχουν στα supermarket αλλά ούτε και στις συνειδήσεις των ανθρώπων, το ζευγάρωμα πριν τον γάμο είναι κοινωνικό έγκλημα, και μερικά χιλιόμετρα πιο ανατολικά είναι η Alang, το μεγαλύτερο διαλυτήριο πλοίων στον κόσμο, με ότι αυτό συνεπάγεται για την μόλυνση της θάλασσας.

Για να το ξανασκεφτούμε. Ριβιέρα? Θα ήθελα….

Πάνω που βρήκα έναν παράδεισο πρέπει να τον ξεχάσω…. Αλλά πως όταν βλέπω εικόνες σαν τις παρακάτω:

Φοινικόδασος στην περιοχή της παραλίας. Οι άνθρωποι που μένουν σε αυτό μπορεί να μην έχουν όσα υλικά αγαθά έχουν οι Δυτικοί αλλά ζουν σε ένα περιβάλλον που όλοι μας ζηλεύουμε.

Το ίδιο φοινικόδασος στην όχθη του ποταμού.

Η ώρα είχε πάει 2 και έπρεπε να πάμε κάπου να φάμε. Ρώτησα τον οδηγό για κανένα καλό εστιατόριο και μας πήγε στο καλύτερο της περιοχής. Προφανώς και το φαγητό ήταν vegetarian only άλλα αυτό έχει πάψει να με ενοχλεί.

Η έκπληξη ήρθε στο τέλος. Ο λογαριασμός ήρθε σε ένα δερμάτινη θήκη από Louis (cruises)

Ναι ακόμα και στην Mahuva μπορούν να βρεθούν σημάδια της κυπριακής εταιρία κρουαζιερόπλοιων. Όσο για το πώς βρέθηκε εδώ? Σύμφωνα με την Wikipedia 5 κρουαζιερόπλοια οδηγήθηκαν για scrap. Είναι πολύ μεγάλη η πιθανότητα η alang να ήταν ένα από τα μέρη όπου έγινε η διάλυση.

Monsoons are coming.

It's high time. Monsoons are on their way. Just some minutes left...
(Την περασμένη Πέμπτη ήταν η πρώτη ημέρα που δεν είδα ήλιο τους 2 μήνες που βρίσκομαι στην χώρα. Παρόλα αυτά δεν έβρεξε)

Gondal. Το ξεχασμένο μέρος....

Κυριακή πρωί φεύγουμε από την Rajkot με προορισμό το σπίτι μας. Η ζέστη αποπνικτική, η υγρασία ευτυχώς σε χαμηλά επίπεδα, κάθε σκέψη για βόλτα έξω από κλιματιζόμενους χώρους εξαφανίζεται πριν καν προλάβει να ολοκληρωθεί μέσα στο μυαλό. Αυτή είναι η χειρότερη περίοδος του χρόνου σε όλη την Ινδία. Η θερμοκρασία φτάνει τους 40 με 45 βαθμούς Κελσίου, τα νερά τον ποταμών και των λιμνών έχουν εξαντληθεί, η φύση είναι νεκρή από την ζέστη και την έλλειψη νερού, ενώ οι αγρότες απλά περιμένουν με αγωνία μαζί με όλη την πλάση τους μουσώνες. Οι μουσώνες θα δώσουν ξανά ζωή στην περιοχή, η θερμοκρασία θα πέσει, η νέα σοδειά θα αναπτυχθεί στα χωράφια,  και τα ζώα θα αρχίσουν να αναπαράγονται. Αλλά όλα αυτά μετά τα μέσα Ιουνίου.

Προς το παρόν λιώνουμε.....

Μια πόλη ξεχασμένη από τους τουριστικούς οδηγούς είναι η Gondal. Ζήτησα από τον οδηγό μας να μας πάει εκεί για να δούμε ένα μουσείο συλλεκτικών αυτοκινήτων που διάβασα πως υπάρχει το οποίο τελικά ήταν κλειστό. Αλλά αντ' αυτού βρήκα μια πανέμορφη πόλη με παλιούς πύργους και παλάτια, μεγαλοπρεπέστατους  ναούς, ευρύχωρους και καθαρούς δρόμους και το σημαντικότερο ελάχιστες αγελάδες. Με λίγα λόγια μια παραδοσιακή παλαιά πόλη που δεν μοιάζει σε τίποτα με Ινδική.

Διόδια στον δρόμο από Rajkot για Gondal. Για 30 χιλιόμετρα πληρώσαμε 30 cents του Ευρώ. Όχι και άσχημα για έναν από τους καλύτερους δρόμους που έχω δει στο Gujarat.

Καταπληκτικής ομορφιάς ναός στην Gondal.

Σε αυτό το μέρος γνωρίσαμε κάποια παιδιά τα οποία ήταν 10 ετών και τα οποία μας ανέφεραν, πως πρώτη φορά στην ζωή τους έβλεπαν κάποιον ξένο. Αλήθεια ποιός θα έρθει σε αυτό το μέρος και για ποιό λόγο?

Το Gujarat ονομάζεται η επαρχία των 1000 βασιλείων. Κάθε μικρό μέρος είχε και έναν τοπικό βασιλιά ο οποίος κατά την διάρκεια της Αγγλοκρατίας συνεργαζόταν με τους κατακτητές με αντάλλαγμα να κρατήσει τον τίτλο και τα προνόμια του ηγεμόνα. Μετά την εκδίωξη των Άγγλων και την ανακήρυξη της Δημοκρατίας της Ινδίας τα βασίλεια αυτόματα καταργήθηκαν αλλά η χρηματική περιουσία καθώς και τα παλάτια παρέμειναν στην κατοχή τους. Ένα μέρος από αυτά  τα παλάτια έχει μετατραπεί σε ξενοδοχείο και ο καθένας μπορεί να διανυκτερεύσει μέσα σε αυτό. Όσο για τους απογόνους εκείνων των βασιλιάδων σήμερα ζουν στο Λονδίνο και ξοδεύουν την περιουσία που δημιούργησαν οι πρόγονοί τους.

Αυτό είναι μέρος που σίγουρα οφείλω να επισκεφτώ στο εγγυές μέλλον.

Ιπτάμενα Φορτηγά....

Στην Ινδία τα φορτηγά εκτός από αθάνατα είναι και ιπτάμενα.....

Στον δρόμο για την Rajkot είδα ενα απο αυτά.

Rajkot (χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις....)

Μια από τις μεγάλες πόλεις του Gujarat που ακόμα δεν είχα επισκεφτεί ήταν η Rajkot.  Είναι μια πόλη 2 εκατομμυρίων στο μέσο της χερσονήσου Saurashtra. Ταχέως αναπτυσσόμενη λόγω της εξαιρετικής της θέσης προσελκύσει καπιταλιστές που θέλουν να αυγατίσουν τα λεφτά τους αλλά και εργαζόμενους διατεθειμένους να τους βοηθήσουν να πετύχουν τον σκοπό τους.

Η πόλη δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο από τουριστικής πλευράς. Αυτό το ξέραμε πριν πάμε με τον Χρήστο, οπότε αφιερώσαμε τον χρόνο μας στα εμπορικά κέντρα.

Κεραία κινητής τηλεφωνίας σε  σχήμα πύργου του Άιφελ στην ανατολική είσοδο της πόλης.

Η οικονομική ανάπτυξη οδηγεί πάντοτε και στην κοινωνική. Κοπέλα οδηγάει μόνη της το μηχανάκι χωρίς κοινωνική κατακραυγή….

Η Rajkot όπως φαίνεται από την ταράτσα του ξενοδοχείου που κατέλυσαμε… Τα περισσότερα είναι νέα σπίτια και πολυκατοικίες που ακόμα χτίζονται

Crystal Mall. Δεν είναι το μεγαλύτερο της πόλης αλλά είναι το πιο αξιοσημείωτο.

Το εσωτερικό του Crystal Mall.

Ακριβώς απέναντι ένα υδραγωγείο σε σχήμα UFO το οποίο αποτελούσε σημείο αναφοράς οτι πλησιάζουμε στο εμπορικό κέντρο.

Και αφού είχαμε κάνει τις αγορές μας είχε έρθει η ώρα του φαγητού. Εγώ ως pure non veg άνθρωπος ήθελα διακαώς να φάω κάτι που να περιέχει σάρκα ζώου. Οποιουδήποτε αλλά κατά προτίμηση κοτόπουλου, καθώς για τις αγελάδες τα ξέρετε, ενώ ούτε  τα γουρούνια αποτελούν επιλογή σε μενού  σε αυτήν την περιοχή της Ινδίας. Μου είχαν πει κάποιοι που είναι από την πόλη πως δύσκολα θα βρω φαγητό για κρεατοφάγους.  Βλέποντας όμως μια Pizza Hut κατενθουσιάστηκα σκεφτόμενος πως έσπασε η κατάρα που μου έριξαν κάποιοι χορτοφάγοι. Αλλά εις μάτην. Ακόμα και η Pizza Hut ήταν για PURE VEG!!!!!!!.  Δεν υπάρχει σωτηρία……

Το τετραγωνάκι με τον πρασινο κύκλο σημαίνει πως είναι pure veg. 

(το cheese θεωρείται και αυτό vegetarian οπότε το τίμησα δεόντως. Από το ολότελα…..)  

Ακόμα και τα ποτήρια που πωλούνται στο super market είναι pure veg. Δηλαδή από τι θα μπορούσαν να είναι φτιαγμένα? Κρέας αγελάδας?

Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο και άλλο χτύπημα της μοίρας στο οποίο όμως είμαι πλέον συνηθισμένος. Δεν απορώ που υπάρχουν τόσοι μοναχοί στους αναρίθμητους ναούς ανά την επαρχία. Το sex πριν τον γάμο απαγορεύεται αυστηρά, κρέας δεν μπορείς να φας, αλκοόλ δεν μπορείς να καταναλώσεις, τι άλλες απολαύσεις μας έμειναν? Καμία, πάμε να γίνουμε μοναχοί.

Στην Rajkot έζησε για ένα διάστημα όταν ήταν μικρός ο Mahatma Gandhi. Ο πατέρας του που ήταν κυβερνητικός υπάλληλος μετακινήθηκε σε αυτήν την πόλη και έφερε μαζί και την οικογένεια του.  

Το γυμνάσιο όπου φοίτησε ο Gandhi χτισμένο από τους Άγγλους τα τέλη tου 19ου αιώνα. Μου κάνει εντύπωση που ενώ φοίτησε σε τέτοια κτήρια και υπό τέτοιες συνθήκες πάνω από έναν αιώνα πριν, έδωσε αγώνα για να φύγουν οι Αγγλοι αντί να συντονιστεί μαζί τους και να εκμεταλλεύεται τους συμπατριώτες του. Αλλά για αυτό έμεινε στην ιστορία. Οι 99 στους 100 που φοίτησαν μαζί του έκαναν  το αντίθετο και ξεχάστηκαν.

Το άγαλμα του δεσπόζει από την άλλη πλευρά του δρόμου.

Η δημόσια βιβλιοθήκη του Rajkot. Θα ήταν ρομαντικό να σκεφτόμαστε πως οι νεολαία και οι μορφωμένοι περνάνε τα απογεύματα τους στο κτήριο της βιβλιοθήκης προσπαθώντας να αποκτήσουν λίγη ακόμα από την γνώση αυτού του κόσμου για να βοηθήσουν την πατρίδα ή και τους εαυτούς τους, για ένα πιο λαμπρό μέλλον. Τα βιβλία στα ράφια είναι πανάρχαια, και οι μόνοι επισκέπτες της είναι κάποιοι γέροι που κάθονται μέσα επειδή έχει το κτήριο έχει ανεμιστήρες διαβάζοντας εφημερίδες που  διανέμονται δωρεάν στην είσοδο.

Στην πόλη είναι διάσπαρτα δεκάδες υδραγωγεία. Η έλλειψη φρέσκου νερού είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην επαρχία και κάπως πρέπει να λυθεί.

Ένας σύγχρονος ναός πάνω στην κεντρική λεωφόρο.  Εάν οι Ινδοί ξέρουν να σχεδιάζουν και να κατασκευάζουν κάτι καλύτερο από οτιδήποτε άλλο είναι οι ναοί τους.

 

Θεότητες μέσα στο ιερό.

Ο συγκεκριμένος Ινδουιστικός ναός χωρίζεται σε 2 μέρη. Το μπροστά ειναι μονο για τους άντρες ενω το πίσω χωρισμένο με κάγκελα είναι για τις γυναίκες. Εγω με τον Χρήστο, θέλοντας να σεβαστούμε την ιερότητα του χώρου μπήκαμε απο πίσω χωρίς να ξέρουμε οτι ο χώρος προορίζεται μόνο για γυναίκες ούτε και προσέξαμε την παντελή απουσία αντρών. Και ξαφνικά μια κυρία αρχίζει να μας λέει κάτι στα Ινδίκα. Μα λει να φύγουμε και να πάμε αλλού δείχνοντας με τα χέρια της. "Αμάν, καταλάβαν οτι είμαστε αλλόθρησκοι και μας διώχνουν" σκέφτηκαμε απο μέσα μας. Αλλά αυτή απλά εννούσε οτι θα έπρεπε να μπούμε απο την άλλη είσοδο που είναι για τους άντρες. Και γιατί αυτός ο ρατσισμός? Οι άντρες δίπλα στο ιερό ενώ οι γυναίκες να το κοιτάνε απο μακρυά?  Μπορεί να έχει σχέση με το οτι απαγορευέται η σαρκική συνέυρεση πριν από τον γάμο....

Το μοναχικό ταξίδι μιας καμήλας διασχίζοντας τα χωριά της επαρχίας.....

Εκτός απο τα βόδια, οι καμήλες είναι επίσης ένα πολύ ανθεκτικό ζώο, κατάλληλο για μεταφορές αγαθών σε μεγάλες αποστάσεις και οι ντόπιοι τυχεροί ιδιοκτήτες τους δεν το αφήνουν ανεκμετάλλευτο....

Disaster....

Βγαίνοντας από το σπίτι μου ένα πρωί της προηγούμενης εβδομάδας για να πάω στο ναυπηγείο, αντίκρισα την καταστροφή....
Η κολώνα που τροφοδοτούσε το colony με ρεύμα είχε κοπεί στα 2 ενώ ο φράχτης γύρω από τον μετασχηματιστή ήταν μια άμορφη μάζα. Σεισμός? όχι. Τυφώνας? Δεν υπάρχουν στην περιοχή. Μήπως ήρθαν οι μουσώνες και μια ξαφνική νεροποντή τα γκρέμισε όλα. Μπα...

Ένας μεθυσμένος οδηγός έχασε τον έλεγχο και έπεσε πάνω στην κολώνα κάνοντας την κομμάτια. Μα πως μπορεί ένας οδηγός να είναι μεθυσμένος στο μέσο μιας τεράστιας επαρχίας που απαγορεύεται η πώληση αλκοόλ? Και η μαύρη αγορά τότε τι ρόλο παίζει?

Ευτυχώς, χάρη στην emergency γεννήτρια που είναι εγκατεστημένη παραδίπλα οι πολυκατοικίες δεν έμειναν ούτε λεπτό χωρίς ρεύμα. Το ναυπηγείο μόνο διαμαρτύρεται για το πετρέλαιο που αναγκάστηκε να παραγγείλει για να λειτουργήσει αυτή συνεχόμενα επί μια εβδομάδα όσο δηλαδή κράτησαν και οι επισκευές αλλά και το περιβάλλον που επίσης παραπονιέται για τους ρύπους που διοχετεύτηκαν σε αυτό το διάστημα....

Επισκευή: Γιατί να χτίσουν τοποθετήσουν καινούργια κολώνα ενω μπορούν απλα να μετακινησουν τον μετασχηματιστη? Και τραβάνε μεγαλύτερο καλώδιο μεσααπο τα συντρίμμια.