Το μοναχικό ταξίδι μιας καμήλας διασχίζοντας τα χωριά της επαρχίας.....

Εκτός απο τα βόδια, οι καμήλες είναι επίσης ένα πολύ ανθεκτικό ζώο, κατάλληλο για μεταφορές αγαθών σε μεγάλες αποστάσεις και οι ντόπιοι τυχεροί ιδιοκτήτες τους δεν το αφήνουν ανεκμετάλλευτο....

Disaster....

Βγαίνοντας από το σπίτι μου ένα πρωί της προηγούμενης εβδομάδας για να πάω στο ναυπηγείο, αντίκρισα την καταστροφή....
Η κολώνα που τροφοδοτούσε το colony με ρεύμα είχε κοπεί στα 2 ενώ ο φράχτης γύρω από τον μετασχηματιστή ήταν μια άμορφη μάζα. Σεισμός? όχι. Τυφώνας? Δεν υπάρχουν στην περιοχή. Μήπως ήρθαν οι μουσώνες και μια ξαφνική νεροποντή τα γκρέμισε όλα. Μπα...

Ένας μεθυσμένος οδηγός έχασε τον έλεγχο και έπεσε πάνω στην κολώνα κάνοντας την κομμάτια. Μα πως μπορεί ένας οδηγός να είναι μεθυσμένος στο μέσο μιας τεράστιας επαρχίας που απαγορεύεται η πώληση αλκοόλ? Και η μαύρη αγορά τότε τι ρόλο παίζει?

Ευτυχώς, χάρη στην emergency γεννήτρια που είναι εγκατεστημένη παραδίπλα οι πολυκατοικίες δεν έμειναν ούτε λεπτό χωρίς ρεύμα. Το ναυπηγείο μόνο διαμαρτύρεται για το πετρέλαιο που αναγκάστηκε να παραγγείλει για να λειτουργήσει αυτή συνεχόμενα επί μια εβδομάδα όσο δηλαδή κράτησαν και οι επισκευές αλλά και το περιβάλλον που επίσης παραπονιέται για τους ρύπους που διοχετεύτηκαν σε αυτό το διάστημα....

Επισκευή: Γιατί να χτίσουν τοποθετήσουν καινούργια κολώνα ενω μπορούν απλα να μετακινησουν τον μετασχηματιστη? Και τραβάνε μεγαλύτερο καλώδιο μεσααπο τα συντρίμμια.

Bhavnagar, έστω και τυχαία…..

 

Το Σαββατοκύριακο έφτανε και δεν είχα καμία σκέψη στον νου μου για το που θα μπορούσα να τα περάσω. Έφερνα συνέχεια στο μυαλό μου τις εικόνες από τις προηγούμενες εκδρομές στο Dhari, στην Ahmedabad, στο Diu, και αισθανόμουν έναν κορεσμό. Σαββατοκύριακο στο σπίτι λοιπόν ήταν η ετυμηγορία μου.

Σάββατο πρωί ξυπνώντας για να πάω στην δουλειά (κάποια Σάββατα δουλεύουμε) έπιασα στα χέρια μου τον τουριστικό οδηγό του Gujarat που είχα αγοράσει σε ένα βιβλιοπωλείο στην πρωτεύουσα και το είχα ξεχάσει σε μια γωνία του σαλονιού. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες, με έπιασε μελαγχολία. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πόσα μέρη του Gujarat υπάρχουν για να επισκεφτώ και σε κοντινή απόσταση από την  πόλη μου. Ήταν όμως ήδη αργά για να κανονίσω κάτι την τελευταία στιγμή η έστω μόνο την Κυριακή. Είχα δώσει 2 μέρες ξεκούρασης  στον οδηγό και του είχα πει να έρθει ξανά την Δευτέρα.

Για να απαλύνω τον πρωινό αυτόν πόνο ξεχώρισα αμέσως μια ωραία πόλη την Rajkot και ξεκίνησα να κάνω τα σχέδια μου για το επόμενο σ/κ. 

Από το ναυπηγείο έφυγα κατά τις 3. Εκείνη την ώρα πήγα σε ένα γραφείο για να συζητήσω κάποια διαδικαστικά θέματα έναν διευθυντή ο οποίος μου είπε πως δεν έχει χρόνο γιατί φεύγει για την Bhavnagar. «Θέλεις να έρθεις μαζί?» με ρώτησε. «Το βράδυ θα γυρίσουμε». “Why not», ήταν η απάντηση μου.  “In 10 minutes we are leaving”. “I will be ready”

 Από το τίποτα ξαφνικά βρέθηκα να ζω ένα σαββατοκύριακο με συγκεντρωμένη ένταση και ωραίες διαδρομές, από αυτά που είναι σπάνια στην μέχρι στιγμής διαμονή μου στην Ινδία.

Πρώτη στάση Mahuva. Για να πιούμε sugarcane juice (χυμό ζαχαροκάλαμου). Αυτό είναι το αγαπημένο μου ποτό το οποίο στον θερμό και ξηρό κλίμα της περιοχής σε δροσίζει. Είναι όσο βρώμικο, φαντάζεται κάποιος ένα χυμό που παρασκευάζεται στον δρόμο. Το συγκεκριμένο στην Mahuva ήταν καθαρό. Αυτό ήταν τελικά και το λάθος. Δεν έπρεπε να πιω. Μέχρι σήμερα έπινα μόνο από πολύ βρώμικα μέρη, με τις μύγες να κάνουν πάρτι πάνω στα απομεινάρια του ζαχαροκάλαμου, τα ποτήρια να είναι μέσα στην βρώμα, και άπλυτα από την συχνή χρήση, και το μηχάνημα που πολτοποιεί τα καλάμια να έχει σχεδόν σκουριάσει. Και ποτέ δεν με είχε πειράξει. Την στιγμή που ήπια από το καθαρό μέρος ίσως της επαρχίας με πείραξε στο στομάχι. Ευτυχώς τα πραγματα έμειναν ελεγχόμενα για το υπόλοιπο του διημέρου, παρόλο το υπερβολικά πικάντικο φαγητό που αναγκάστηκα να φάω, γιατι διαφορετικά αυτη η εκδρομή θα είχε καταλήξει άσχημα....

Ταξιδεύοντας στην Ινδία με το έντερο να πιέζει ασφυκτικά είναι κάτι που κανείς δεν θέλει να ζήσει.

Πρώτη μας στάση ήταν στον δρόμο για την Alang. Εκεί συναντήσαμε τον ιδιοκτήτη 2 καταστημάτων και ενός ξενοδοχείου στην πόλη Bhavnagar. Προφανώς και μας κάλεσε για φαγητό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου του και προφανώς και πήγαμε. Ευτυχώς ήταν μουσουλμάνος και επιτρεπόταν από την θρησκεία του να καταναλώσει κρέας γιατί έναν ήταν Ινδός τότε μάλλον θα χορταίναμε μόνο με λαχανικά.

Αφού λοιπόν μας έδειξε με περηφάνια το εστιατόριο του, δεν θα έχανε την ευκαιρία να μας προσκαλέσει να διανυκτερεύσουμε στο ξενοδοχείο του.  Το οποίο ήταν ένα κτήριο του 1972 χτισμένο από τον παππού του μια εποχή που στην Bhavnagar υπήρχαν μόνο αγελάδες.  Αλλά ο παππούς του ήταν προνοητικός. Έχτισε το ξενοδοχείο απέναντι ακριβώς από τον σταθμό των λεωφορείων στο κέντρο της πόλης ξέροντας πως όποιος έρχεται σε αυτήν, πολύ πριν την εποχή του internet και των online booking, αυτή θα είναι η πρώτη εικόνα που θα αντικρίζει και οι πιθανότητες να γίνει πελάτης είναι πολύ μεγάλες.

Και το ονόμασε Apollo προς  του ομώνυμου θεού που τον έμαθε από τις διηγήσεις Ελλήνων ναυτικών που βρίσκονταν σε ενα διπλανό λιμάνι που πλέον δεν χρησιμοποιείται.

Τα παλιό του πλεονέκτημα η θέση του δηλαδή σήμερα αποτελεί μέγιστο μειονέκτημα. Η μυρωδιά της πόλης, αλλά κυρίως ο διαπεραστικός ολονύχτιος ήχος  των κορναρισμάτων των αυτοκινήτων και των ταξί που διέρχονται από κάτω κάνουν την διαμονή στο δωμάτιο σχετικά δυσάρεστη.

Αλλά σε αυτό το ξενοδοχείο βρήκα την απάντηση σε ένα αναπάντητο ερώτημα που ταλαιπώρησε και ταλαιπωρεί για χρόνια την ανθρωπότητα. Τι τουαλέτα να εγκαταστήσω? Κανονική η τούρκικη? Γιατί όχι έναν συνδυασμό τους?

Ο σταθμός των λεωφορείων στην Bhavnagar. Ο αντίστοιχος στην Λιοσίων θεωρώ πως είναι αντίστοιχα άσχημος.

Η ανταμοιβή μας που δεχτήκαμε να μείνουμε στο ξενοδοχείο του το βράδυ χωρίς να είμαστε προετοιμασμένοι για αυτό, ήταν μια πρωινή βόλτα στο πίσω μέρος της δημιουργίας. Αφού απολαύσαμε τα «εκθέματα» εκείνης της περιοχής κινήσαμε για την άλλη πλευρά της χερσονήσου Saurashtra στην οποία βρισκόμαστε. Τελικός μας προορισμός? Ένα γνώριμο μέρος. Το Dhari.

Στον δρόμο περάσαμε από μια πόλη λεγόμενη Amreli στην οποία ο μουσουλμάνος ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου είχε συγγενείς. Παρόλο που αυτή η πόλη απέχει από το Bhavnagar μόλις 70 χιλιόμετρα είχε να τους επισκεφτεί 35 χρόνια!!!! Στο μεσοδιάστημα τους έβλεπε σε γάμους και κηδείες αλλά ποτέ στο σπίτι τους. Σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα οι συγγενείς δεν θα σου άνοιγαν καν την πόρτα κάνοντας πως δεν ξέρουν. Εδώ συνέβη ακριβώς το αντίθετο και χάρη σε αυτούς πήρα για γεύση από την μουσουλμανική φιλοξενία.

Ο κουνιάδος του ιδιοκτήτη, ενας μουσουλμάνος μεγάλος σε ηλικία, είχε δικό του μαγαζί στην κεντρική λαχαναγορά της πόλης όπου πουλούσε mango. Εκεί βρεθήκαμε για να αγοράσουμε μερικά από αυτά τα πολύ γλυκά φρούτα. Αλλά καθώς η ώρα ήταν σχεδόν 2 δεν μας άφησε να φύγουμε χωρίς να μας προσφέρει φαγητό. 35 χρόνια είχαν να επισκεφτούν το σπίτι, να μην τους φίλευαν κάτι?

Έτσι βρεθήκαμε όλοι μαζί στο σπίτι, οι μουσουλμάνοι συγγενείς, ο Ινδουιστής Ινδός  και ο Χριστιανός εγώ. Η θρησκεία δεν αποτέλεσε κανένα εμπόδιο. Και για ποιο λόγο άλλωστε? Τα ινδικά σπίτια αποτελείται από ανεξάρτητα δωμάτια που ενώνονται με μια ανοιχτή αυλή. Ένα από αυτά είναι και το καθιστικό όπου την ώρα του φαγητού μετατρέπεται σε τραπεζαρία. Οι άντρες του σπιτιού τρώνε εκεί και οι γυναίκες τους το σερβίρουν, ενώ οι ίδιες με  τα κορίτσια τρώνε μόνες τους στην κουζίνα. Στο πάτωμα του living room απλώθηκε ένα στρωσίδι, και πάνω του τα φαγητά ενώ οι 6 μας πήραμε τις θέσεις τριγύρω.  Το φαγητό ήταν ατελείωτο. Κάθε φόρα που ένα πιάτο τελείωνε ερχόταν αμέσως η αντικατάσταση του. Ο παππούς έδινε τις εντολές και γέμιζε τα πιάτα των φιλοξενούμενων εκτός από δικό μου. Όχι, δεν με έβλεπε καθόλου με κακό μάτι. Απλά θα ήταν η πρώτη φορά στην ζωή του που ένας ξένος βρίσκεται για φαγητό στο σπίτι του και δεν θα ήξερε τις συνήθειες μου και πώς να συμπεριφερθεί. Στο τέλος φάγαμε τι άλλο, mango για επιδόρπιο, ήπιαμε ένα παραδοσιακό ινδικό τσάι, και ετοιμαζόμασταν να φύγουμε. Αμ δε? Είπαμε 35 χρόνια είναι αυτά. Να μην τους δείξουν τι άλλαξε στην περιουσία τους?

Μια αποθήκη όπου κρατoύνται τα mango για να ωριμάσουν. Όπως μου είπαν τα mango αλλάζουν χρώμα και από πράσινα γίνονται πορτοκαλί μόνο με τις ακτίνες του ήλιου. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα. Ο ήλιος δεν μπορεί να καλύψει όλη την επιφάνεια του φρούτου. Έτσι η μια του πλευρά είναι πορτοκαλί και η άλλη πράσινη. Για να αποφύγουν αυτό το φαινόμενο τα κόβουν πρόωρα και τα βάζουν σε ένα ζεστό δωμάτιο όπου με την βοήθεια μερικών χημικών τα φρούτα παίρνουν το φυσικό τους χρώμα και γεύση.  Δυστυχώς δεν είναι όλα ρόδινα και η τεχνολογία έχει επέμβει ακόμα και στην λαϊκή αγορά του Amreli.

Το παλιό σπίτι της οικογένειας που μετατράπηκε σε αποθήκη. Το κάθε κτίριο είναι και άλλο δωμάτιο του σπιτιού. Κρεβατοκάμαρες, Κουζίνα, τουαλέτα, αποθήκη είναι ξεχωριστά το ένα από το άλλο.

Όταν μας άφησαν επιτέλους να φύγουμε συνεχίσαμε προς το Dhari. Εκεί φτάσαμε στο ίδιο ξενοδοχείο όπου είχα βρεθεί και 3 εβδομάδες πριν, για να ξανακάνω σχεδόν τα ίδια πράγματα.

Dejavu,

Gujaraτης παππούς πάνω στο άλογο του.

Ο σκοπός της επίσκεψης ήταν να δει ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου του Bhavnagar το resort στο Dhari, να το συγκρίνει με το δικό του και να πάρει ιδέες αλλά και να δει μια έκταση για να χτίσει και αυτός ένα στην ίδια περιοχή. Έτσι λοιπόν καβαλήσαμε με το τζιπ τις ερημιές και βρεθήκαμε σε ένα μέρος όπου θα μπορούσε άνετα να ζει ο Bin Laden χωρίς καμία Αμερικάνικη Υπηρεσία πληροφοριών να μπορέσει να τον εντοπίσει.

Σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει ούτε στο Google Εarth σε έναν κήπο με δέντρα mango υπάρχει η σκέψη να χτιστεί ένα resort. Με την απόσταση που απέχει από τον κεντρικό δρόμο να αγγίζει περίπου τα 10 χιλιόμετρα μάλλον οι πελάτες θα είναι όσοι (όση) και η ποσότητα νερού στο διπλανό ποτάμι.

Μια αντλία συνδεδεμένη με ιμάντα σε έναν πανάρχαιο μουσειακού τύπου κινητήρα περιμένει μάταια τις βροχές για να μπορέσει να αναρροφήσει το νερό από το ποτάμι και να το στείλει στα χωράφια.

Οι επιχειρηματίες συζητάνε είτε για το λαμπρό μέλλον ή για την πιθανότητας αποτυχία μια υποτιθέμενης επένδυσης στην περιοχή δίπλα στο ξεραμένο ποτάμι.

Κάπου εκεί κατάλαβα ότι όσο ωραία και εάν ήταν η διήμερη εκδρομή, όσα και εαν είχα να διηγηθώ παραπάνω όσο και εάν έζησα καταστάσεις που διαφορετικά δεν θα είχα ζήσει ποτέ, δεν μου άρεσε να βρίσκομαι ανάμεσα σε αγνώστους που να με φέρνουν βόλτες στην χώρα τους για τα δικά τους συμφέροντα, χωρίς να μπορώ να τους αλλάξω το πρόγραμμα. Από εδώ και πέρα θα φτιάχνω το δικό μου πρόγραμμα…

Το πίσω μέρος της δημιουργίας

Είναι σχεδόν αυτονόητο πως η πόλη δίπλα στο μεγαλύτερο διαλυτήριο πλοίων στον κόσμο, δεν θα ζούσε παρά από αυτό. Πως όμως να θεωρηθείς από τους πολίτες σου και τα μέσα, σοβαρή και αναπτυγμένη πόλη όταν ξέρεις πως το μόνο αγαθό που εμπορεύεσαι είναι τα σκουπίδια? Η απάντηση είναϊ: κρύβοντας τα μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Η Bhavnagar είναι η πόλη στην οποία αναφέρομαι. Το μεγαλύτερο μέρος της ανάπτυξης της οφείλεται στην Alang. Ήδη έχω περιγράψει τον δρόμο με τα μαγαζάκια, ο θεός να τα κάνει. Αυτά τα εκατοντάδες μαγαζάκια δεν θα μπορούσαν ποτέ να απορροφήσουν τον εξοπλισμό από τα 300 και πλέον πλοία που διαλύονται κάθε χρόνο.  Και επειδή η απόσταση από την παραλία όπου αναπαύονται τα υπό διάλυση πλοία είναι 50 χιλιόμετρα από την πόλη ήταν αναγκαίο να δημιουργηθεί ένας καινούργιος χώρος για την εναπόθεση και πώληση αυτού του εξοπλισμού.

 Στην άκρη της πόλης μακριά από τις φωτογραφικές μηχανές των λίγων τουριστών, και από τα κείμενα των ελαχίστων τουριστικών οδηγών υπάρχει αυτό το μέρος. Για να μπεις χρειάζεσαι υποχρεωτικά την συνοδεία ενός επώνυμου ντόπιου. Διαφορετικά κανείς δεν ξέρει σε ποιο χαντάκι θα βρεθείς.

Εγώ συνοδευόμουν από τον ιδιοκτήτη ενός ξενοδοχείου και διάσημο επιχειρηματία της πόλης, καθώς και ιδιοκτήτη 2 καταστημάτων στην Alang (μεγάλη ιστορία η γνωριμία μας) οπότε όντας δίπλα του κανείς δεν θα με πείραζε.  Έχοντας εξασφαλίσει την ασφάλεια μου είχα το ελεύθερο να τραβώ όσες φωτογραφίες ήθελα και απλά αγνοούσα τους ντόπιους πους με κοιτούσαν περίεργα.

Στο πίσω μέρος της Bhavnagar αφού πρέπει να περάσεις ένα ποτάμι και την σιδηροδρομική γραμμή βρίσκεσαι σε ένα μέρος όπου κυριαρχεί η τοπική μαφία.

  (Και) εδώ μπορείς να βρεις τα πάντα.

Από εναν τηλέγραφο πλοίου,

Έως ένα στροβιλουπερπληρωτή

Διωστήρες, (η κοινώς μπιέλες)

Μαγνητικές πυξίδες,

Βοηθητικούς συμπιεστές

Γεννήτρια φρέσκου νερού (κοινώς βαπορέτα)

Τρόφιμα από αυτά που δεν πρόλαβε να ετοιμάσει ο μάγειρας και να καταναλώσει το πλήρωμα

Ηλεκτρικούς πίνακες,

Hull survey records του Lloyds Register από ένα ελληνικό πλοίο ονόματι ΑΥΡΑ

Αλλά και ηλεκτρομηχανές.

Εάν κάποιο από τα μηχανήματα δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί δεν πάει χαμένο. Διαλύεται σε κομμάτια από την ανεξάντλητη ανθρωπινή δύναμη και αργότερα θα λιώσει σε κάποιο από τα χυτήρια της περιοχής.

Η Παναμέζικη σημαία που κυμάτιζε για χρόνια στο πίσω κατάρτι ενός πλοίου θα συνεχίζει τον διακοσμητικό της ρόλο στην στεριά.

On the road to Alang

Το ελάχιστα διάσημο ντοκιμαντέρ που φέρει τον τίτλο της επικεφαλίδας, γυρισμένο το 2004 αφηγείται  με μελαγχολική διάθεση την φάση της διάλυσης διάσημων κρουαζιερόπλοιων αγνώστων σε εμάς τους Ελληνες που κατασκευάστηκαν την δεκαετία του 1950 και του 60, και στα μέσα της πρώτης δεκαετίας της νέας χιλιετίας είχαν ήδη θεωρηθεί υπέργηρα οπότε το τελευταίο τους ταξίδι στην alang  (το μεγαλύτερο διαλυτήριο πλοίων στον κόσμου) ήταν η μόνη επιλογή του πλοιοκτήτη.

Υπάρχει μόνο ένας δρόμος για την alang. Σε αυτόν τον δρόμο υπάρχουν διάσπαρτα μαγαζιά όπου πουλάνε οτιδήποτε μπορεί να εξαχθεί από ένα πλοίο. Από κύριες μηχανές έως και κονσέρβες. Αυτά τα μαγαζάκια για άλλους αποτελούν χωματερές και για άλλους ευκαιρίες εξερεύνησης σε άδυτα ενός πλοίου που τις περισσότερες φορές δεν έχουν πρόσβαση οι κοινοί θνητοί. Και σε αυτά τα μαγαζάκια είναι που κάποιος μπορεί να κάνει δικό του οτιδήποτε πολύτιμο ονειρεύτηκε να κλέψει από ένα καράβι. Από τους χάρτες, έως την καμπάνα του.

The road to Alang. Η αγελάδα αποτελεί καλλιτεχνική παρέμβαση.

Φούρνοι από την κουζίνα ενός πλοίου φορτώνονται στην καρότσα ενός φορτηγού για να παραδοθούν στον άγνωστο ιδιοκτήτη. Η τιμή του? Από εξευτελιστική έως υπέρογκη. Εξαρτάται από τα παζάρια που έκανε ο αγοραστής.

Με τόσες χιλιάδες τόνους μετάλλων που κόβονται κάθε μέρα οι μπουκάλες του οξυγόνου και τις ασετιλίνης  τελειώνουν γρήγορα. Και το ίδιο γρήγορα πρέπει να ξαναγεμίσουν.

Το εσωτερικό ενός από τα εκατοντάδες μαγαζάκια όπου πωλούνται τα απομεινάρια των πλοίων.  Χωματερή? Και ναι και όχι. Τα αντικείμενα που υπάρχουν εκεί είναι τόσο εντυπωσιακά όσο και νοσταλγικά.

Το ρολόι σταμάτησε να λειτουργεί στις 5. Εκείνη την ώρα της άγνωστης ημέρας, μήνα και έτους, σταμάτησαν να λειτουργούν οι ηλεκτρομηχανές με αποτέλεσμα τα πάντα να νεκρώσουν. Ήταν η στιγμή που πέθανε το πλοίο. Ότι ακολούθησε ήταν η επιδρομή των κορακιών που κατασπάραξαν την σάρκα του.

Ποδήλατα και διάδρομοι από το γυμναστήριο του πλοίου. Η μόνη διασκέδαση του άγνωστου εθνικότητας πληρώματος στις δύσκολες και μοναχικές ώρες που περνούσαν στην θάλασσα.

Κάθε πλοίο έχει το πολύ 3 με 4 πλυντήρια. Τι ευκολο να βρεθούν όλα μαζί και ακόμα περισσότερα στην ιδια θέση περιμένωντας, εναν αγοραστή η μια εκκαθάριση?

 Και το καλύτερο έκθεμα για το τέλος.

Ταμπλό ζαριών από το καζίνο ενός κρουαζιερόπλοιου. Στέκει στην άκρη σπασμένο, ξεχασμένο, παρατημένο, νοσταλγώντας τις ημέρες της δόξας όταν εκατοντάδες επιβάτες σπρώχνονταν τριγύρω του για να ρίξουν μια ζαριά ελπίζοντας πως θα είναι και η τυχερή, με τον κρουπιέρη να ανακοινώνει το αποτέλεσμα, και τους τυχερούς να φωνάζουν από χαρά, ενός τους άτυχους να χτυπούν τα χέρια τους στα ακριβό ξύλο βάζοντας τα με την τύχη τους.  Πλέον μόνο οι ρομαντικοί του δίνουν σημασία. Οι προσγειωμένοι θα περάσουν πιο πολύ χρόνο ακριβώς από δίπλα στις...

Ανέγγιχτες μπογιές… κάνοντας παζάρι για να κατεβάσουν την τιμή, μήπως και μπορέσουν να μειώσουν τα έξοδα της ανακαίνισης τους σπιτιού τους.

Αλλά έτσι είναι στην Alang. Και οι έσχατοι έσονται πρώτοι. Οι μπογιές που πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε μια αποθήκη στα έγκατα του πλοίου ξαφνικά έγιναν πιο ανάρπαστες και από το ταμπλό του καζίνο.

Πολυ κωλόπαιδο ο Κυριάκος.....

Εστιατόριο Κούλα στο Bhavnagar

Υ.Γ. Κυριάκο, καμία σχέση με εσένα.

Poverty.

Today i received in my mobile phone a message from an unknown number. It conatined a short parable, that I had read long time ago in Greek language. It was nice to be reminded about this story now that I am in India.

Once a rich dad took his son to a village to show him poverty. After the trip he asked his son about his thoughts. His son replied.

We have one dog, they have 4
We have a small tank of water, they have a long river
We have lamps, they have stars
We have a small garden, they have large fields
We buy food, the grow theirs

They boy continued.

Thanks dad for showing me how poor we are.